Aptaliko. GR

Aptaliko. GR

URL Ιστότοπου: http://www.aptaliko.gr
Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 12:25

Τσακιριάν Κάρολος

Κάρολος Τσακιριάν – Τρίτη γενιά στην τέχνη της οργανοποιίας

Ο Κάρολος Τσακιριάν ξεκίνησε ως μαθητευόμενος στο εργαστήριο του πατέρα του, Οννίκ Τσακιριάν, στην ηλικία των δεκατεσσάρων. Ύστερα από χρόνια που είχε το δικό του εργαστήριο στη Ν. Υόρκη, πήρε στην απόφαση να επιστρέψει στην Αθήνα, την Μέκκα του μπουζουκιού και να επεκτείνει την οικογενειακή επιχείρηση στo ίδιο σημείο που ο πατέρας του Οννίκ, άνοιξε το μαγαζί το 1960. Ο Κάρολος κατασκευάζει έγχορδα όργανα που ανήκουν στην οικογένεια του μπουζουκιού (e.g. μπουζούκι, μπαγλαμάς, τζουράς), λαούτο and κλασσική κιθάρα.

Τρεις γενιές στην τέχνη της οργανοποίας – από το 1924

Η θρυλική παράδοση ξεκίνησε το 1924 όταν ο παππούς του, Αγκόπ, μετανάστευσε από την Τουρκία και άνοιξε το πρώτο μαγαζί στον Πειραιά. Το 1960 ο γιος του, Οννίκ (πατέρας του Κάρολου), μετακινήθηκε στο δικό του μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας φτιάχνοντας όργανα για τους μεγάλους σολίστες του μπουζουκιού όπως οι Χιώτης, Λεμονόπουλος, Τατασσόπουλος, Καρνέζης, Σπόρος, Μπέμπης Στεργίου, Γιάννης Αγγέλου κ.α.
Είχε επίσης κερδίσει το χρυσό μετάλλιο δεξιοτεχνίας στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Αγκόπ Τσακιριάν (1905 – 1973)

Ο παππούς του Κάρολου, Αγκόπ Τσακιριάν, ήρθε σαν πρόσφυγας από τη Σμύρνη το 1922. Η οικογένειά του, όπως και άλλοι πρόσφυγες, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Πειραιά. Έμαθε την τέχνη της οργανοποιίας από τον Αράμ Παπαζιάν που ήταν σύζυγος της αδερφής του Ρόζας. Ήταν κι αυτός πρόσφυγας και ένας καταξιωμένος οργανοποιός από τη Σμύρνη. Άνοιξε το μαγαζί του στην οδό Φωκίωνος 7 στην Πειραιά. Ο Παπαζιάν ήταν ένας μορφωμένος άνθρωπος που είχε πολύ καλές σχέσεις με όλους τους μουσικούς από την Μικρά Ασία. Ο Παπαζιάν κατασκεύαζε κατά βάση ούτια, λαούτα λύρες κλπ., όργανα που παίζονταν στην πατρίδα του. Όταν πέθανε ο Παπαζιάν, το εργαστήριο του πέρασε στα χέρια του Αγκόπ Τσακιριάν. Συνέχισε να κατασκευάζει όλα αυτά το όργανα και, σύμφωνα με τις ανάγκες της εποχής, απέκτησε φήμη για την κατασκευή πολύ καλών μπουζουκιών.Στο εργαστήριο του Αγκόπ εργάστηκε για κάποια χρόνια ο γνωστός, επίσης Αρμένιος, κατασκευαστής Ζοζέφ.Ο Αγκόπ είχε πολύ γνωστούς μουσικούς για πελάτες όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, Ο Γιώργος Μπάτης, ο Μπαγιαντέρας και ο Γιοβάν Τσαούς. Ο Αγκόπ έφτιαξε τον αγαπημένο μπαγλαμά του Γιώργου Μπάτη που τον κουβαλούσε παντού μαζί του στην τσέπη του παλτό του και τον φώναζε “ο Μάγκας”. Ήταν επιθυμία του Μπάτη όταν πεθάνει να θαφτεί με τον πολυαγαπημένο του μπαγλαμά, όπως και έγινε. Ο Αγκόπ πέθανε το 1973 αλλά κατάφερε να περάσει την τέχνη της οργανοποιίας στους δυο γιους του, Οννίκ και Αράμ.

Οννίκ Τσακιριάν (1931 – 1983)

Ο Οννίκ, ο οποίος παντρεύτηκε το 1950, αποφάσισε να ανοίξει το δικό του εργαστήριο. Στη αρχή δούλευε στο σπίτι του, στη συνέχεια άνοιξε ένα μαγαζί στον Κορυδαλλό και το 1960 άνοιξε το μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας στην οδό Αριστοτέλους 3. Ο Οννίκ Τσακιριάν θεωρείται ένας από του καλύτερους κατασκευαστές της εποχής του. Ο θρυλικός Μανώλης Χιώτης έπαιζε με μπουζούκια δικής του κατασκευής. Το διάσημο μαύρο μπουζούκι με το οποίο έχει παίξει ο Χιώτης σε κάποιες ελληνικές ταινίες της εποχής (δεκαετία 1960), είναι φτιαγμένο από τον Οννίκ. Το Νοέμβριο του 1970, για οικογενειακούς λόγους, μεταναστεύει στις Η.Π.Α. Στην αρχή πήγε στο Λος Άντζελες όπου προσλήφθηκε ως ειδικός τεχνίτης από την “Fender Guitar Company”. Ο χρόνος που πέρασε στην Fender ήταν μια εξαιρετική εμπειρία για αυτόν και επίσης, του έδωσε το προνόμιο να ζει και να εργάζεται στις Η.Π.Α., αποκτώντας την πράσινη κάρτα. Ο Οννίκ ήθελε να έχει το δικό του μαγαζί οπότε πήγε το 1973 στη Νέα Υόρκη. Στη Αστόρια έφτιαξε το νέο του εργαστήριο.Λίγα χρόνια αργότερα, ο γιος του Κάρολος πήγε στη Νέα Υόρκη για να σπουδάσει και να δουλέψει στο εργαστήριο. Τελικά, ο Κάρολος κατέληξε να γίνει και ο ίδιος οργανοποιός και συνέχισε την οικογενειακή παράδοση. Το μαγαζί στην Αθήνα το κρατούσε η γυναίκα του Οννίκ με τον ειδικό τεχνίτη Γρηγόρη Κολούσογλου. Ο Οννίκ Τσακιριάν πέθανε πολύ νέος στην ηλικία των 52.Karolos Tsakirian

Ο Κάρολος Τσακιριάν (σήμερα) συνέχισε την παράδοση κατασκευής μουσικών οργάνων. Οι επαγγελματίες, Σταματίου, Καρνέζης, Τατασσόπουλος συνεχίζουν να είναι μερικοί από τους πιο επιφανείς πελάτες. Στο μαγαζί του στο κέντρο της Αθήνας μπορείς συχνά να συναντήσεις μεγάλους μπουζουξήδες. Οι: Νικολόπουλος, Μοραΐτης, Κόλλιας, Στεργίου, Γκολές, Καραντίνης είναι κάποιοι από αυτούς.Ξεκινώντας στα 14 του ως βοηθός, έγινε οργανοποιός μετά το θάνατο του πατέρα του, πριν από 30 χρόνια.Δούλευε στο μαγαζί ενώ πήγαινε παράλληλα σε νυχτερινό σχολείο. Για τα επόμενα χρόνια, μέχρι τα 20, έκανε την πλειοψηφία των φιγούρων των μπουζουκιών που κατασκευάζονταν στο μαγαζί.Από τότε έχει θέσει στόχο να κατασκευάζει όργανα εξαιρετικής ποιότητας. Μετά από χρόνια προσπαθειών και πολλών πειραμάτων έχει κατακτήσει την τέχνη του. Έχει φτιάξει και ακόμα κατασκευάζει μπουζούκια για μουσικούς από όλο τον κόσμο. Είναι ένα προσωπικό επίτευγμα, το ότι έχει δημιουργήσει το δικό του όνομα στο χώρο της οργανοποιίας.

Ο Κάρολος Τσακιριάν επέστρεψε το 1993 στην Αθήνα ύστερα από 17 χρόνια στη Νέα Υόρκη όπου διατηρούσε το δικό του εργαστήριο στην Αστόρια. Κάνοντας την επιλογή να έχει τον χώρο εργασίας του στην πόλη που είναι η Μέκκα του μπουζουκιού, επέκτεινε την οικογενειακή επιχείρηση ανοίγοντας ένα νέο μαγαζί δίπλα στο ήδη υπάρχον που είχε ανοίξει το 1960 ο πατέρας του Οννίκ, στην καρδιά της Αθήνας, κοντά στην πλατεία Ομονοίας.

Όσο δούλευε στη Νέα Υόρκη, του ζητούνταν συχνά από το Συμβούλιο των Τεχνών του Κουίνς (“Queens Council of the Arts” ) να κάνει επίδειξη της τέχνης του. Έχει, επίσης, υπάρξει μέλος της Συντεχνίας Αμερικανών Οργανοποιών ( Guild of American Luthiers).
Η αγάπη του για το μπουζούκι και τον ήχο του τον οδήγησε να είναι ένας καταξιωμένος παίκτης μπουζουκιού σε ελληνικά κλαμπ της Νέας Υόρκης. Αυτή η πολύτιμη εμπειρία έχει προσθέσει σε μια εις βάθος κατανόηση τόσο του οργάνου όσο και των αναγκών των μουσικών. Το οικογενειακό περιβάλλον, η τριακονταετής ενασχόληση στην ανώτερη ποιότητα κατασκευής, αναμειγνυόμενη με την προσωπική του εμπειρία ως παίκτης, έχουν ως αποτέλεσμα έναν εξαιρετικό συνδυασμό.

Οργανοπωλείο Τσακιριάν

Αριστοτέλους 5
Αθήνα, Ελλάδα
10432

web-site: http://tsakirianbouzouki.com/
Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τηλέφωνο: +30 210 52 40 017

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 12:25

Τσακιριάν Αράμ

Ο Αράμ Τσακιριάν γεννήθηκε το 1945 στον Πειραιά. Ήταν ο μικρότερος γυιός του Αγκόπ Τσακιριάν (Ο μεγαλύτερος ήταν ο Όννικ και κατόπιν ήταν η αδελφή τους). Το όνομα Αράμ του το δώσανε προς τιμήν του θείου του Αράμ Παπαζιάν (σύζυγο της αδελφής του πατέρα του) ο οποίος είχε πεθάνει λίγο πριν από την γέννηση του Αράμ. Από τον Παπαζιάν είχε μάθει την τέχνη της οργανοποιίας ο Αγκόπ Τσακιριάν.

Παρόλο ότι Αράμ Τσακιριάν τελείωσε την Ανωτάτη Εμπορική Σχολή, δεν ασχολήθηκε ιδιαιτέρως με το αντικείμενο των σπουδών του αφού από πολύ μικρός, τόσο από μεράκι όσο και από ανάγκη, εργάστηκε στο εργαστήριο του πατέρα του ο οποίος είχε πάθει εγκεφαλικό σε ηλικία 40 ετών. Την τέχνη την έμαθε βέβαια από τον πατέρα του. Εκτός από τις ακαδημαϊκές σπουδές, σπούδασε επίσης και κιθάρα.

Γνώρισε όλους τους παλαιούς ρεμπέτες (όπως τον Μάρκο, τον Μπάτη, τον Μπαγιαντέρα κά). Πολλές φορές μάλιστα τους είχε επισκεφθεί στα σπίτι τους, μεταφέροντας ένα όργανο που είχαν μόλις αγοράσει ή είχαν αφήσει για επισκευή.

Όταν την δεκαετία του 1950 ο αδελφός του Όννικ έφυγε για να ανοίξει δικό του εργαστήριο, ο Αράμ έμεινε μαζί με τον πατέρα του στο εργαστήριο της οδού Φωκίωνος στον Περαιά το οποίο διατηρεί μέχρι και σήμερα. Κάποια στιγμή απλώς μετακόμισε στο ακριβώς απέναντι κτίριο στον ίδιο δρόμο, γιατί το παλαιό εργαστήριο γκρεμίστηκε για να γίνει πάρκινγκ. Από το τέλος της δεκαετίας του 1960 ο Αράμ Τσακιριάν επέκτεινε τις δραστηριότητές του, δημιουργώντας ένα εμπορικό κατάστημα για μουσικά όργανα.

Αριστοτέλους 5
Αθήνα, Ελλάδα
10432

web-site: http://tsakirianbouzouki.com/
Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τηλέφωνο: +30 210 52 40 017

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 12:24

Τόφας Χρήστος

Όταν μιλάμε για κατασκευαστές παραδοσιακών οργάνων, εκείνο που αυθόρμητα μάς έρχεται στο μυαλό είναι ηλικιωμένοι άνθρωποι, οι οποίοι δουλεύουν μέσα σε σκονισμένα εργαστήρια-υπόγεια. Αυτό μπορεί να ίσχυε μέχρι πριν από μερικά χρόνια. Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Στο επάγγελμα έχουν μπει πλέον και νέοι άνθρωποι, που διακρίνονται όχι μόνο για το μεράκι τους προς την παραδοσιακή αυτή τέχνη, αλλά και για την πνευματική τους καλλιέργεια. Εξάλλου, σαφώς και προέχει η αγάπη προς το επάγγελμα, όταν όμως συνυπάρχει και το ανάλογο γνωστικό υπόβαθρο, τότε τα πράγματα τείνουν προς το ιδανικό. Έναν από αυτούς τους νέους κατασκευαστές παραδοσιακών μουσικών οργάνων είχα την τύχη και τη χαρά να γνωρίσω πριν από λίγο καιρό. Αιτία; Ένα λαούτο που παρήγγειλε ο αδερφός μου Χρήστος στον εν λόγω τεχνίτη. Μόλις μιλήσαμε τηλεφωνικά και έγιναν οι πρώτες συστάσεις, δεν μπόρεσα να κρύψω τη χαρά μου για το κοινό επιστημονικό μας παρελθόν (καθότι και οι δύο, ο τεχνίτης κι ο υπογράφων, είμαστε πτυχιούχοι της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.) Δεν σας κρύβω ότι παραξενεύτηκα με αυτή την επαγγελματική… λοξοδρόμηση του συναδέλφου. Προφανώς έκανε πράξη τη γνωστή προτροπή «Follow your heart» και έτσι σήμερα αισθάνεται απολύτως δικαιωμένος, αλλά και ευτυχισμένος με την επαγγελματική αυτή επιλογή του.

Φούντωσε η παιδική φλόγα… Ας γνωρίσουμε καλύτερα τον Χρήστο Τόφα, τον τεχνίτη αυτόν που δημιουργεί πραγματικά αριστουργήματα σε ό,τι αφορά την οργανοποιία. «Γεννήθηκα το ’73 στην Κύπρο. Το ’92 ήρθα στην Αθήνα για σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή», λέει ο Χρήστος και συνεχίζει με έμφαση: «Από μικρός είχα έφεση στη μουσική, τη ζωγραφική και οτιδήποτε είχε σχέση με ξύλο και κατασκευές. Ως φοιτητής, παράλληλα με τις σπουδές μου, ξεκίνησα να δουλεύω με τον θείο μου ως επιπλοποιός. Εκεί μου δόθηκε η ευκαιρία να πειραματιστώ, φτιάχνοντας το πρώτο μου όργανο. Παράλληλα δούλευα ως μουσικός, παίζοντας μπουζούκι σε μικρά μαγαζιά». «Και πώς προέκυψε η κατασκευή οργάνων;», τον ρωτάω . «Όταν κατασκεύασα το πρώτο μου όργανο (χωρίς βοήθεια από κανένα, παρ’ όλο που την αναζήτησα σε πολλούς οργανοποιούς)», θυμάται ο Χρήστος, «κατάλαβα ότι μπορούσα να τα καταφέρω στην οργανοποιία. Επιζητώντας να βρω λύσεις σε ερωτήματα σχετικά με την κατασκευή του σκάφους, τη διάταξη των καμαριών και σ’ ένα σωρό καθοριστικής σημασίας για την ποιότητα του οργάνου προβλήματα, έμαθα ότι υπήρχε μια σχολή οργανοποιίας στην Αθήνα. Χωρίς να χάσω χρόνο, γράφτηκα στη σχολή, αλλά τελικά τα πράγματα δεν ήταν έτσι όπως τα περίμενα. Στους πρώτους τρεις μήνες της σχολής, λόγω κακής οργάνωσης και ασυνεννοησίας με τους εκπαιδευτές, μου ζητήθηκε να αναλάβω τη διδασκαλία του τμήματος. Φυσικά αρνήθηκα, συνειδητοποιώντας ότι αν τα κατάφερνα κάποτε, θα τα κατάφερνα μόνος μου». Και ευτυχώς που ακολούθησε τον δρόμο του, γιατί σήμερα είναι ήδη ένας επιτυχημένος επαγγελματίας οργανοποιός, παρά το νεαρόν της ηλικίας του για άνθρωπο που κάνει αυτή τη δουλειά.

Όταν το χόμπι γίνεται επάγγελμα… Το αποτέλεσμα είναι πραγματικά εντυπωσιακό και βέβαια άξιος αλλά και τυχερός αυτός που στην επαγγελματική του ζωή τα έχει βρει απολύτως με τον εαυτό του. Ζητώντας να μου μιλήσει αναλυτικότερα για το… σαράκι που τον έτρωγε, ο Χρήστος απαντά: «Αρχικά την οργανοποιία την είχα πιο πολύ σαν χόμπι. Με είχε συνεπάρει όμως τόσο πολύ, που για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν με απασχολούσε τίποτε άλλο. Τότε νοίκιασα ένα χώρο και έστησα το πρώτο μου εργαστήριο. Ασχολήθηκα με την κατασκευή εγχόρδων γιατί με αυτά είχα μεγαλύτερη επαφή και μου ήταν πιο οικεία. Πιο παλιά είχα κατασκευάσει πολίτικες λύρες για κάποιο κατάστημα. Δεν το συνέχισα, γιατί θέλω να δοκιμάζω τα όργανα που φτιάχνω παίζοντάς τα, ώστε να έχω ολοκληρωμένη άποψη για τον ήχο τους. Γι’ αυτόν τον λόγο κατασκευάζω κυρίως μπουζούκια, λαούτα, ούτια, κιθάρες και τα υπόλοιπα όργανα αυτής της οικογένειας, χωρίς να σημαίνει ότι είμαι δεξιοτέχνης στην εκτέλεσή τους. Μπορώ όμως να τα ακούσω και να τα κρίνω», λέει ο Χρήστος. Με εντυπωσιάζουν η μετριοπάθεια και η αυτογνωσία του, γιατί είναι ένας απολύτως προσγειωμένος επαγγελματίας, ο οποίος έχει απόλυτη επίγνωση των ικανοτήτων και των (ενδεχόμενων) αδυναμιών και ελλείψεών του. Πώς βλέπει τα πράγματα ο Χρήστος σε ό,τι αφορά τους επίδοξους συναδέλφους του; «Σήμερα τα πράγματα πιστεύω ότι είναι πιο εύκολα για τα παιδιά που θέλουν να ακολουθήσουν αυτή την τέχνη. Υπάρχει, για παράδειγμα, δημοτική σχολή οργανοποιίας στην Καστοριά, ίσως και αλλού. Στην εξέλιξή μου ως οργανοποιού υπήρξε σημαντική η συμβολή φίλων μουσικών που με παρότρυναν να συνεχίσω και με βοήθησαν να βελτιωθώ. Εδώ θα ήθελα να πω ότι χρωστάω πάρα πολλά στον κορυφαίο δεξιοτέχνη του λαούτου Χρήστο Ζώτο, που από τα πρώτα χρόνια που ασχολήθηκα με την οργανοποιία με εμπιστεύθηκε (το δεύτερο λαούτο που έφτιαξα ήταν δικό του) και με βοήθησε φροντίζοντας να γίνει γνωστή η δουλειά μου».

Τα μυστικά της τέχνης Ζητάω από τον Χρήστο Τόφα να μου πει μερικά από τα μυστικά της τέχνης του. Όντας ανοιχτόμυαλο παιδί, δεν διστάζει να μου πει όσα θεωρεί σημαντικά στοιχεία για την οργανοποιία, αλλά και να μου μιλήσει ευρύτερα για ό,τι θεωρεί σημαντικό σε σχέση με την κατασκευή των εγχόρδων. «Κατά γενική ομολογία τον σημαντικό ρόλο στον ήχο του οργάνου κατέχει το καπάκι. Υπάρχουν κάποιοι γενικοί κανόνες, αλλά πρέπει πάντα να συνυπολογίζεται ο παράγοντας “ξύλο”. Ανάλογα με τον ήχο που θέλουμε να πετύχουμε, διαλέγουμε τα ξύλα. Τα ξύλα που χρησιμοποιούνται στην οργανοποιία είναι πολλά. Τα πιο συνηθισμένα είναι η καρυδιά, ο παλίσσανδρος, ο ασφένδαμος (κελεμπέκι), ο έβενος, το βέγκε, το φλαμούρι, το έλατο, ο κέδρος, το μαόνι και η μουριά. Αν κόψουμε από δυο διαφορετικά σημεία του δένδρου δυο κομμάτια ξύλου, οι διαφορές που θα έχουν στη σκληρότητα, στην υφή και την πυκνότητα θα είναι τόσες, ώστε να πρέπει να δουλευτούν με τελείως διαφορετικό τρόπο. Επομένως ο οργανοποιός πρέπει να είναι σε θέση να καταλαβαίνει πώς πρέπει να δουλευτεί το κάθε ξύλο, να μπορεί να το ακούσει χτυπώντας το και να μπορεί να νιώσει πόσο πρέπει να τριφτεί, πού πρέπει να είναι πιο χονδρό, πόσο πρέπει να σκαλιστεί για να αποδώσει τα μέγιστα. Αυτό είναι κάτι που ποτέ δεν το κατακτάς απόλυτα και καθιστά την οργανοποιία αστείρευτη τέχνη.

Άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η ομοιογένεια, δηλαδή να μην υστερεί σε καμία περιοχή της ταστιέρας και να είναι ομοιόμορφος σε όλο το μήκος της», απαντά ο Χρήστος και συνεχίζει τονίζοντας: «Για μένα δεν έχει σημασία αν το όργανο είναι μπάσο ή πρίμο. Αυτό είναι υποκειμενικό και διαφοροποιείται από παίκτη σε παίκτη. Αυτό που έχει σημασία είναι να υπάρχει σωστή αναλογία ανάμεσα σε πρίμα, μεσαία και μπάσα. Εξίσου σημαντικό είναι το όργανο να έχει “σκάσιμο”, δηλαδή να βγαίνει ο ήχος αβίαστα, χωρίς μεγάλη προσπάθεια και η έντασή του να είναι ανάλογη της δύναμης που εξασκείται στις χορδές. Τότε το όργανο “ακούει”. Όσο το χτυπάς, τόσο δίνει. Το κάθε όργανο κατασκευαστικά έχει τις ιδιαιτερότητές του. Δεν μπορείς να κατασκευάσεις ένα λαούτο με τη λογική του μπουζουκιού. Για παράδειγμα, το σχήμα του καπακιού στο ούτι και το λαούτο μπορούμε να πούμε ότι μοιάζει. Εντούτοις, το καπάκι, η διάταξη των καμαριών, τα πάχη και οι τάσεις διαφέρουν. Αυτά είναι που διαφοροποιούν τον ήχο των οργάνων. Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι ποτέ δυο όργανα κατασκευασμένα με τις ίδιες προδιαγραφές και τα ίδια υλικά δεν παράγουν τον ίδιο ακριβώς ήχο. Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντική η επαφή του οργανοποιού με τον οργανοπαίκτη. Επειδή ο ήχος δεν είναι κάτι χειροπιαστό, είναι δύσκολο να τον περιγράψει κανείς με ακρίβεια. Επομένως για να πετύχει ο οργανοποιός τον ήχο που θέλει ο μουσικός, πρέπει να έχει καταλάβει ακριβώς τις απαιτήσεις του», καταλήγει με έμφαση ο Χρήστος Τόφας. Τα βασικά στάδια της κατασκευής είναι: Επιλογή ξύλου - Κόψιμο νέου - Κατασκευή σκάφους - Ξύσιμο σκάφους και χάρτωμα - Μπράτσο - Καπάκι και στόλισμα (φιγούρες) - Καράουλο (κεφαλή-κλειδιέρα) - Ταστιέρα (στόλισμα) - Χώρισμα τάστων - Τρίψιμο - Λούστρο-φινίρισμα - Αρμάτωμα (χορδές, κούρδισμα, καβαλάρηδες) * Γράφει ο Βασίλης Μαλισιόβας (Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.) είναι φιλόλογος - λαογράφος - δημοσιογράφος και ασχολείται με την καταγραφή και τεκμηρίωση του λαϊκού πολιτισμού.
Πηγή: www.musicpaper.gr

Καλλιρρόης 26
Πειραϊκή 185 39 Πειραιάς Αττικής

Τηλ: 2109968558

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 12:24

Τοκμάκογλου Κυριάκος

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 12:24

Σπουρδαλάκης Χρήστος

Στο οργανοποιείο του Χρήστου Σπουρδαλάκη εργάζονται κυρίως δύο άνθρωποι, ο Χρήστος Σπουρδαλάκης και ο Γιάννης Κάτος. Θεωρώ χρήσιμο να συστηθούμε.

Ο Χρήστος Σπουρδαλάκης γεννήθηκε το 1961 στον Πειραιά και ξεκίνησε την ενασχόληση του με την οργανοποιία μόλις τελείωσε το σχολείο. Παράλληλα άρχισε να εργάζεται σαν μουσικός, δραστηριότητα που ολοκλήρωσε 13 χρόνια αργότερα για να αφοσιωθεί εντελώς αποκλειστικά, επαγγελματικά στην δραστηριότητα της κατασκευής.
Έχουν δημοσιευθεί αρκετά τεχνικά του άρθρα.

Ο Γιάννης Κάτος γεννήθηκε το 1979 στην Αθήνα σε ηλικία 18 χρονών όταν αποφοίτησε από το Μουσικό Λύκειο Παλλήνης ξεκίνησε η ενασχόληση του με την κατασκευή των εγχόρδων στο εργαστήριο του Χρήστου Σπουρδαλάκη αρχικά ως μαθητευόμενος. Πόλυ σύντομα όμως αξιοποιώντας το τεχνικό ταλέντο του κατάφερε με την πρωτοτυπία της σκέψης του και την φαντασία του να ξεπεράσει και να βελτιώσει κατά πολύ την γνώση που του παραδόθηκε με αποτέλεσμα να μιλάμε σήμερα για έναν εξαιρετικά έμπειρο και ταλαντούχο οργανοποιό ο οποίος είναι ταυτόχρονα και ένας ενεργός επαγγελματίας πολυπράγμων μουσικός.

Διεύθυνση:
Νεωρείων 27 & Ελ. Βενιζέλου,
Προφήτης Ηλίας,
Πειραιάς.

Τηλέφωνο & Fax: 210-4223-056
E-Mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 12:24

Σκεντερίδης Μιχάλης

Ο ιδρυτής της επιχείρησης , Μιχαήλ Σκεντερίδης, ήρθε το 1922 από τη Μικρά Ασία στον Πειραιά και άνοιξε το πρώτο εργαστήριο μουσικών οργάνων στην πόλη. Υπήρξε ένας από τους κορυφαίους μάστορες της χώρας, ενώ από το μαγαζί του περάσανε όλοι οι μουσικοί και οι ρεμπέτες της εποχής.

Το 1949 αναλαμβάνει ο γιος του, Στέλιος Σκεντερίδης, ο οποίος κατάφερε να φτιάξει όργανα σχεδόν για όλα τα μεγάλα ονόματα της εποχής του. Κατασκευάζει μπουζούκια, κιθάρες, μπαγλαμάδες, βιολιά και άλλα πολλά έγχορδα, πάνω από 60 χρόνια και συνεχίζει να ασχολείται έως και σήμερα. Αποτελεί μέρος της παράδοσης και της ιστορίας της πόλης του Πειραιά και τώρα αυτή η παράδοση έχει περάσει στον γιο του, τον Μιχάλη, που από το 2002 εχει αναλάβει τα ηνία της επιχείρησης.

Σήμερα το κατάστημα εκτός από την κατασκευή και επισκευή μουσικών οργάνων, ασχολείται και με την χονδρική και λιανική πώληση όλων των προιόντων. Στο κατάστημα μας θα βρείτε πολλές επιλογές απο χειροποίητα μπουζούκια, μπλαγλαμάδες, τζουράδες, λαούτα, αλλά και μεγάλη ποικιλία απο κιθάρες, βιολιά, ακκορντεόν, ντραμς, τύμπανα, ηχεία, ενισχυτές και ό,τι άλλο έχει σχέση με τη μουσική.

Στηριζόμαστε στην προσωπική επαφή με τους πελάτες μας και θα χαρούμε να σας εξυπηρετήσουμε για οτιδήποτε σχετικό με την μουσική.

Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σας εδώ και 90 χρόνια.

Αλιπέδου 12, Πειραιάς
Τηλ: 2104177556
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 12:23

Ρεμούνδος Κώστας & Υιός

52 χρόνια δουλειάς, αφοσίωσης και δημιουργίας έχτισαν την επιχείρηση κατασκευής μουσικών οργάνων ΡΕΜΟΥΝΔΟΣ. Η τέχνη που ο Κωνσταντίνος Ρεμούνδος κληρονόμησε από τον πατέρα του Σταμάτη και κατάφερε να μεταλαμπαδεύσει στον υιό του Σωτήρη Ρεμούνδο, συντηρεί την παράδοση στην σύγχρονη εποχή μας με την κατασκευή χειροποίητων και παραδοσιακών οργάνων. Η εγγυημένη ποιότητά τους, ως αποτέλεσμα της παλαιότητας της ξυλείας που διαθέτουν και χρησιμοποιούν ,δημιουργεί μπουζούκια, λαούτα, τζουράδες, μπαγλαμάδες ,τζουρομπούζουκα και κιθάρες, αθάνατα και ανθεκτικά στη φθορά του χρόνου.Στα μουσικά τους όργανα εμπιστεύτηκαν τις δημιουργίες τους σημαντικοί συνθέτες του τόπου μας, όπως ο Χιώτης, ο Τσιτσάνης, ο Παπαϊωάννου, ο Ζαμπέτας, ο Πολυκανδριώτης και πολλοί άλλοι. Με κέφι και διάθεση για δημιουργία, πατέρας και υιός, περιμένουν κάθε επίδοξο μουσικό, επαγγελματία ή μη, να αποτυπώσουν σε ένα μουσικό όργανο τις απαιτήσεις και τις ιδιοτροπίες τους.
Υπάρχουν ετοιμοπαράδοτα όργανα και εκτελούνται παραγγελίες μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Τα ξύλα που χρησιμοποιούνται είναι έβενος, παλίσανδρος, κελεμπέκι, βέγκε, καρυδιά και πολλά άλλα εκλεκτά υλικά.

Διεύθυνση: ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΥ 66-68, 12242 - Αιγάλεω
Τηλέφωνο: 2105988365,2105985964,2105985723
Κινητό: 6937820970
E-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 12:23

Ραπακούσιος Δημήτρης

Ο Δημήτρης Ραπακούσιος είναι 37 ετών. Ηλικία εντυπωσιακά μικρή για έναν από τους πιο αναγνωρισμένους κατασκευαστές παραδοσιακών μουσικών οργάνων, όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και στο εξωτερικό. Πριν από λίγες ημέρες, τον συναντήσαμε στο εργαστήριό του στο Παγκράτι, όπου μας μίλησε για την επαγγελματική του πορεία μέχρι σήμερα, τον ρόλο της παραδοσιακής μουσικής στη σύγχρονη Ελλάδα, αλλά και την αμέλεια του κράτους ως προς την αναβίωση και την προστασία της.
Συνέντευξη στην Αλεξάνδρα Καστάνια

Πώς αποφασίσατε να ακολουθήσετε επαγγελματικά την κατασκευή παραδοσιακών μουσικών οργάνων, δεδομένου μάλιστα ότι το 1992 είχατε περάσει πρώτος στη Σχολή Χημικών-Μηχανικών του Πανεπιστημίου της Πάτρας;

Σε μικρή ηλικία έπαιζα μπουζούκι και, κατά τη διάρκεια των σπουδών μου στο Πανεπιστήμιο, έμαθα και μπαγλαμά. Την κατασκευή μουσικών οργάνων την ξεκίνησα ως χόμπι όσο ήμουν φοιτητής. Τότε, ο εξαιρετικός οργανοποιός από τη Θεσσαλονίκη, Γιάννης Αλεξανδρής, αρχικά με ενέπνευσε να ασχοληθώ με τον συγκεκριμένο τομέα και, στη συνέχεια, μου έδωσε κατευθυντήριες γραμμές ως προς τις τεχνικές που ακολουθούσε. Το πρώτο μουσικό όργανο που έφτιαξα, ένας μπαγλαμάς, είχε αρκετά τεχνικά λάθη, αλλά οι αμέσως επόμενοι ήταν πιο σωστά κατασκευασμένα όργανα. Στη συνέχεια, κάποιοι μουσικόφιλοι τα αγόρασαν, με αποτέλεσμα από το 1996-97 να μου αποφέρει και έσοδα η συγκεκριμένη απασχόληση. Πριν από οκτώ χρόνια, απέκτησα την επαγγελματική μου στέγη κοντά στο κέντρο της Αθήνας, όπου εργάζομαι μέχρι σήμερα.

Ποια ακριβώς είδη μουσικών οργάνων κατασκευάζετε και επιδιορθώνετε;

Ασχολούμαι κυρίως με παραδοσιακά όργανα, όπως ούτια, λαούτα, ταμπουράδες, σάζια, πολίτικα λαούτα και πολίτικες λύρες, τα όργανα της οικογένειας του μπουζουκιού, δηλαδή τρίχορδα μπουζούκια, μπαγλαμάδες, τζουράδες και μαντολίνα, καθώς και πιο ασυνήθιστα, όπως το λεγόμενο γιαϋλί ταμπούρ (γνωστό και ως τοξωτός ταμπουράς). Τέλος, οι ενδιαφερόμενοι μού ζητούν συχνά και τις σύγχρονες εκδοχές κάποιων από αυτά τα όργανα. Για παράδειγμα, ηλεκτρικά ούτια ή ηλεκτρικά λαούτα.
Λάμπης Ξυλούρης, γιος του γνωστού Κρητικού λυράρη Ψαραντώνη, παίζει το κομμάτι «Ο πόνος του Ηρακλή» με μπουλγαρί κατασκευής Δημήτρη Ραπακούσιου.
Από το Παγκράτι, στο οποίο διατηρείτε το εργαστήριό σας, έχετε καταφέρει να προμηθεύετε τα μουσικά όργανα που κατασκευάζετε και σε πολλούς λάτρεις της παραδοσιακής μουσικής στο εξωτερικό. Με ποιες χώρες έχετε συνεργαστεί έως σήμερα και πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;

Έχω συνεργαστεί με την Αμερική, την Αυστραλία, ευρωπαϊκές χώρες όπως τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία και τη Βρετανία, καθώς επίσης και με τη Ρωσία και την Ιαπωνία. Ωστόσο, τα μουσικά όργανα που κατασκευάζω τα παρέχω κυρίως σε ιδιώτες και όχι σε μουσικούς οίκους. Οι ενδιαφερόμενοι, λοιπόν, ενημερώνονται για τη δουλειά μου με διάφορους τρόπους: μέσω του site μου, των κοινωνικών δικτύων (παραδείγματος χάριν, του facebook και του youtube) ή, στις περισσότερες περιπτώσεις, με τη μέθοδο «από στόμα σε στόμα». Με άλλα λόγια, βλέπουν κάποιο όργανο που έχω κατασκευάσει για φίλο ή γνωστό τους και έπειτα επικοινωνούν μαζί μου και μου ζητούν να φτιάξω και για εκείνους ένα, σύμφωνα με τις προσωπικές τους ανάγκες και προτιμήσεις.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ενός πελάτη και φίλου από την Αμερική, που έχει αγοράσει συνολικά 17 όργανα από εμένα και τα αξιοποιεί για τις συνθέσεις του, καθώς και σε συναυλίες.

Ωστόσο, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η συνεργασία σας με τον διεθνούς φήμης συνθέτη, μουσικό, αλλά και δάσκαλο μουσικής Ρος Ντέιλι.

Ο Ρος Ντέιλι, αν και Ιρλανδός στην καταγωγή, έχει εγκατασταθεί στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στην Κρήτη, από το 1974. Η γνωριμία και η συνεργασία μας ξεκίνησε όταν εκείνος είδε έναν κρητικό ταμπουρά, γνωστό και ως «μπουλγαρί», που είχα κατασκευάσει, του άρεσε και, δεδομένου ότι παίζει και ο ίδιος το συγκεκριμένο όργανο, μου τηλεφώνησε, μου έκανε κάποιες επισημάνσεις ως προς τα τεχνικά και τα ακουστικά μέρη και μου ζήτησε να φτιάξω και έναν δικό του.

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο Ρος καταβάλλει μεγάλη προσπάθεια για την αναβίωση της παραδοσιακής μουσικής και τη διδαχή της στους νεότερους και, μάλιστα, χωρίς καμία υποστήριξη από κρατικούς φορείς. Στα πλαίσια, μάλιστα, των πρωτοβουλιών που λαμβάνει, διοργανώνει και μια σειρά σεμιναρίων όπου δάσκαλοι του συγκεκριμένου είδους μουσικής από την Τουρκία, το Αφγανιστάν, τις αραβικές χώρες και αλλού μεταλαμπαδεύουν τις γνώσεις τους στους συμμετέχοντες. Η Κρήτη ήταν ανέκαθεν τόπος συνύπαρξης μουσικών παραδόσεων διαφορετικών λαών και ο Ρος συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό στη διατήρηση αυτής της πολιτιστικής αλληλεπίδρασης.

O Ρος Ντέιλι παίζει το κομμάτι «Νενέ μου» με λαύτα που έχει κατασκευάσει ο Δημήτρης Ραπακούσιος.
Τo 2006 σάς ανέθεσε η κυβέρνηση της Βαλένθια της Ισπανίας να κατασκευάσετε, μαζί με άλλους δέκα οργανοποιούς από όλη την Ευρώπη, τα έντεκα παραδοσιακά μουσικά όργανα που απεικονίζονταν σε τοιχογραφία της οροφής του Καθεδρικού Ναού της πόλης, η οποία είχε παραμείνει κρυμμένη για περισσότερα από 550 χρόνια. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

Στον Καθεδρικό Ναό της Βαλένθια ανακαλύφθηκε μια τοιχογραφία που είχε μείνει καλυμμένη με έναν ψεύτικο τρούλο για εκατοντάδες χρόνια. Σύμφωνα με πληροφορίες, η αιτία που είχε κρυφτεί το εν λόγω έργο από τα μάτια των επισκεπτών ήταν ότι θεωρείτο πολύ «ακραίο» ως μορφή τέχνης στο τέλος του Μεσαίωνα. Ωστόσο, η τοιχογραφία αναπαριστά, μεταξύ άλλων, έντεκα μουσικά όργανα, στα οποία συμπεριλαμβάνεται και ένα ούτι. Έτσι, η κυβέρνηση της Ισπανίας σχεδίασε ένα πρότζεκτ το οποίο προέβλεπε την ανάθεση της κατασκευής καθενός από τα συγκεκριμένα όργανα σε κάποιον εξειδικευμένο σε αυτήν οργανοποιό και τη μετέπειτα χρήση τους σε συναυλίες από αντίστοιχα εκπαιδευμένους και αναγνωρισμένους οργανοπαίκτες.

Στα πλαίσια του προγράμματος, λοιπόν, επιλέχθηκα για να κατασκευάσω το ούτι με προδιαγραφές τέτοιες ώστε αφενός να βασίζεται στο σχέδιο της τοιχογραφίας και αφετέρου να παράγει όμορφο ήχο. Στη συνέχεια, τα έντεκα όργανα χρησιμοποιήθηκαν από τους μουσικούς σε ένα σπουδαίο κονσέρτο που δόθηκε στο εσωτερικό του Καθεδρικού Ναού, παρουσία του Πάπα, το οποίο έχει ηχογραφηθεί και σε cd. Έπειτα από την υλοποίηση του συγκεκριμένου πρότζεκτ, αρκετοί Έλληνες μού ζήτησαν να τους φτιάξω ένα αντίγραφο του εν λόγω οργάνου.

Πώς έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια η ζήτηση στην Ελλάδα για τα παραδοσιακά μουσικά όργανα, ιδιαίτερα μάλιστα εν μέσω οικονομικής κρίσης;

Σε γενικές γραμμές, τα τελευταία χρόνια η ζήτηση για παραδοσιακά μουσικά όργανα στη χώρα μας έχει ανακάμψει. Πολλοί φιλόμουσοι δεν μαθαίνουν πλέον κιθάρα ή μπουζούκι ως πρώτο όργανο, αλλά επιλέγουν κάποιο πιο παραδοσιακό. Σ’ αυτό συμβάλλει και το γεγονός ότι πλέον παρέχονται περισσότερα ερεθίσματα για να γνωρίσει κανείς και να ενδιαφερθεί για το συγκεκριμένο είδος μουσικής, κυρίως μέσω του ίντερνετ και ειδικότερα του youtube. Για παράδειγμα, έχω γνωστούς που αρχικά έπαιζαν μόνο κλασσική μουσική ή χέβι μέταλ και, στη συνέχεια, στράφηκαν και στην παραδοσιακή.

Η οικονομική κρίση σίγουρα μας έχει επηρεάσει σε ένα βαθμό. Από την άλλη πλευρά, η αγορά ενός καλού οργάνου κινητοποιεί κάποιον να μάθει να παίζει καλύτερα. Οπότε, τις περισσότερες φορές προσπαθώ να παράσχω κάποιες διευκολύνσεις στους πελάτες μου, ώστε να αποκτήσουν το όργανο που επιθυμούν με τη μικρότερη δυνατή οικονομική επιβάρυνση.

H Μαρίνα Λιόντου-Μωχάμεντ με ούτι κατασκευής Δημήτρη Ραπακούσιου παίζει ένα απόσπασμα από το «Semai Beyati» του Al Aryan και ένα δικό της αυτοσχεδιασμό.
Ποιο πιστεύετε ότι είναι το πιο «μελανό» σημείο ως προς την προστασία της μουσικής παράδοσης στην Ελλάδα;

Ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα αποτελεί το γεγονός ότι το κράτος δεν φροντίζει επαρκώς για την ουσιαστική μόρφωση των μαθητών που σπουδάζουν στα μουσικά γυμνάσια και λύκεια όσον αφορά στην παραδοσιακή μουσική. Για παράδειγμα, για να προσληφθεί κάποιος ως δάσκαλος σε αυτά τα σχολεία, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να διαθέτει ένα ατελείωτο «χαρτομάνι», που να αποδεικνύει τα τυπικά του προσόντα. Ωστόσο, η δεξιότητα χρήσης ενός μουσικού οργάνου, αλλά και η ικανότητα διδαχής της στους νεότερους, δεν αποδεικνύεται με κανένα χαρτί. Η μακροχρόνια εμπειρία παιξίματος είναι σε πολλές περιπτώσεις πιο σημαντική από τις θεωρητικές γνώσεις. Ευτυχώς, βέβαια, υπάρχουν δάσκαλοι που διαθέτουν και τα δύο. Πιστεύω, όμως, ότι θα έπρεπε να σχηματιστεί μια επιτροπή που να αξιολογεί όσα επί της ουσίας έχει κάποιος τη δυνατότητα να διδάξει στους μελλοντικούς οργανοπαίκτες και οργανοποιούς της χώρας.

* Μικρή έκθεση με μουσικά όργανα κατασκευής του Δημήτρη Ραπακούσιου φιλοξενείται στο υποκατάστημα του δισκοπωλείου του Νίκου Ξυλούρη, το οποίο στεγάζεται στο Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών (Διογένους 1-3, Πλάκα). Την επιμέλεια του εν λόγω χώρου έχει ο γιος του Κρητικού τραγουδιστή και λυράρη, Γιώργoς.

Τιμάρχου 5, Χίλτον 116 34
Αθήνα Αττικής
Τηλ: 210 7247005

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 12:23

Πρόκος Νίκος

Το Εργαστήριο Μουσικών Οργάνων Πρόκος ιδρύθηκε το 1976 απο τον Αργύρη Πρόκο, με έδρα το Περιστέρι στην οδό Δωριέων. Ο Αργύρης Πρόκος γεννήθηκε το 1946. Κατάγεται απο την Σπάρτη. Εξασκούσε την τέχνη του μαραγκού αλλα η αγάπη του για την μουσική τον οδηγεί στην απασχόληση της κατασκευής έγχορδων λαικών οργάνων απο τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Ξεκίνησε ως μαθητευόμενος στο εργαστήριο του Κυριάκου Μουρατίδη . Πολύ σύντομα ξεκινάει την δικιά του επιχείρηση , στην αρχή με συνεργάτη τον Μπάμπη Κλεφτογιάννη. Κατόπιν με βοηθό τον ανηψιό του Γιώργο Καρελλά δραστηριοποιείται στην κατασκευή μπουζουκιών,  αλλά και άλλων έγχορδων λαικών οργάνων όπως τζουράδες και μπαγλαμάδες. Κατασκευάζοντας σχέδια και καλούπια, δημιουργεί όργανα, το κάθε ένα με ξεχωριστό και ποιοτικό ήχο.Στα πλαίσια αυτής της δημιουργικής αναζήτησης υλοποιεί ευρεσιτεχνίες, χρησιμοποιώντας σύγχρονα μέσα.Επιτυγχάνει την λεπτομερή βελτίωση σε όλα τα στάδια παραγωγής, χρησιμοποιώντας παράλληλα τα καλύτερα υλικά με αποτέλεσμα τη συνεχή βελτίωση του ήχου με το πέρασμα του χρόνου. Έτσι δημιουργεί όργανα τα οποία διακρίνονται για την αντοχή τους αλλα καλύπτουν υψηλές αισθητικές απαιτήσεις τόσο στην καθαρότητα του ήχου , όσο και στην διακόσμηση. Παράλληλα ασχολείται (αναλαμβάνει) και με τις επισκευές . Η τεχνογνωσία του ξύλου,η δημιουργική αναζήτηση ,η εφευρετικότητα, η καλλιτεχνική φαντασια, βρισκουν στην προσωπικοτητα και στο εργο του ΑΡΓΥΡΗ ΠΡΟΚΟΥ την ενσάρκωση της διαχρονικής ελληνικής συλλογικής μνήμης . Ενός πνεύματος που ξέρει να αξιοποιεί την παράδοση ,έχοντας σύμμαχο την ικανότητα της μουσικής τέχνης να επιδρά στον ψυχισμό του ανθρώπου, που , .. άνω...θωρει. Του ανθρώπου που επιθυμεί να εκφράσει μεσα απο το ηχόχρωμα τους καημους και τις χαρές του…Το 1991 ακολουθεί την δημιουργική πορεία ο γιός του Νίκος Πρόκος,ο οποίος παίρνει μέρος σε σεμινάρια και Συνέδρια για την κατασκευή λαίκών μουσικών οργάνων σε εργαστήρια Οργανοκατασκευής και εκθέσεις. (Πολιτιστικό Οργανισμό Αθηνών). Το 2001 παίρνει πτυχίο με άριστα στην ειδικότητα Οργανοποιών.Με μεράκι και πολύχρονη εμπειρία κατασκευάζουν μερικά απο τα πιο αξιόλογα μουσικά όργανα για πολλούς επώνυμους καλλιτέχνες. Το 2002 εγκαινιάζει Νέο Εργαστήριο στην οδό Παύλου Μελά όπου συνεχίζεται η κατασκευή χειροποιήτων μπουζουκιών, η επισκευή , και παράλληλα η πώληση μουσικών οργάνων.

Μελά Παύλου 36, Περιστέρι, 12131, ΑΤΤΙΚΗΣ
Τηλ: 2105781729
Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Web-site: http://www.prokosmusic.gr/index.php

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 12:23

Πολυδώρου Δημήτριος

Δραστηριοποιούμαστε στην κατασκευή παραδοσιακών εγχόρδων οργάνων απο το 1972. Προσπαθούμε πάντα να ικανοποιούμε τις απαιτήσεις των παικτών με μεράκι και γνώση ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι αντάξιο των απαιτήσεων. Παράλληλα αναλαμβάνουμε και συντηρήσεις παλαιών οργάνων αλλά και επισκευές διαφόρων εγχόρδων οργάνων.

Στο εργαστήριο θα βρείτε χειροποίητα παραδοσιακά έγχορδα όργανα δικής μας κατασκευής όπως μπουζούκια τρίχορδα και τετράχορδα, τζουράδες τρίχορδους και τετράχορδους, μπαγλαμάδες, μαντολίνα και λαούτα (στεριανά-κρητικά-νησιώτικα-λάφτα)

Επίσης θα βρείτε μεγάλη ποικιλία σε αξεσουάρ όπως χορδές, κλειδιά κουρδίσματος, κόκκαλα, καβαλάρηδες, χορδοστάτες, σετ καθαρισμού και συντήρησεις οργάνων, μαγνήτες, πετάλια και προενισχύσεις. Παράλληλα πωλούνται και υλικά οργανοποιίας όπως καπάκια έλατου και κέδρου, ταστιέρες, σκάφες, τάστα, κόλλες και ασετόπαστες

Το εργαστήριο βρίσκεται στο Αιγάλεω στην συμβολή των οδών Παναγοπούλου 1 & Λογοθέτου 12, έναντι του Άλσους Αιγάλεω και παράλληλα με την Ιερά Οδό ενώ απέχει μόλις 5 λεπτά από τον σταθμό του Μετρό Αιγάλεω.

Με εκτίμηση

Δημήτρης Πολυδώρου

 

The Bouzouki Shop Πολυδώρου

Πανδρόσου 31, Μοναστηράκι

Αθήνα

Τηλ/Fax: 210-3241491

The Bouzouki Shop Πολυδώρου

Λογοθέτου 12 & Παναγοπούλου, Αιγάλεω

Αθήνα

Τηλ/Fax: 210-5906340

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 12:23

Παπαδόπουλος Ιωάννης

Η ιδέα γεννήθηκε στο ποτοπωλείο του "Αρτέμη", κάποιο μεσημέρι του 1990, στον Πειραιά.

Ως μουσικοί και φίλοι, δοκιμάσαμε να φτιάξουμε τον δικό μας ήχο, όπως εμείς τον αντιλαμβανόμασταν.

Έτσι άρχισε η ενασχόληση με την οργανοποιία, η επαφή με το άρωμα των ξύλων και η μύηση στον

κόσμο του ήχου.

 

Υλικά που επιλέγουμε στην κατασκευή:
Για τη δημιουργία των χορδόφωνων χρησιμοποιούμε αυστηρά
επιλεγμένη ξυλεία, εισαγόμενη ή εγχώρια.

Καπάκι:
Γερμανικό, ελβετικό ή ιταλικό Έλατο Άλπεων

Πλάτη - Πλαϊνά:
Για κιθάρες:
Παλλίσανδρος Ινδιών / ευρωπαϊκός Σφένδαμος (Κελεμπέκι)
Για όργανα με καμπυλωτό σκάφος (με δούγιες) χρησιμοποιούμε
συνδυασμούς ξύλων όπως:
Παλλίσανδρο / Καρυδιά / Σφένδαμο / Κερασιά / Αμυγδαλιά /
Αχλαδιά / Μουριά

Μπράτσο:
Κέδρος Ονδούρας ή Μαόνι, με ενίσχυση βέργας ή εσωτερικής
εβένινης αντιστήριξης, κατ' επιλογή

Ταστιέρα:
Παλλίσανδρος Ινδιών ή Έβενος Μαδαγασκάρης

Τρόποι φινιρίσματος:
Παραδοσιακός (μπάλας) ή ψεκασμός

Βερνίκια:
Φυσικές ρητίνες ή οικολογικά ψεκασμού

Εμμ. Μπενάκη 63-65

106 81 Αθήνα
Τηλ./Fax: 210 77 82 741
Web-site: http://www.hordofonon.com/
e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 12:22

Παπαδάκης Μιχαήλ & Νίκος

Ναυαρίνου 53 184 51 ΝΙΚΑΙΑ
Σταθερό: 210 4905656
Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017 12:22

Οικονομίδης Μάρκος

Μαρίας κάλλας 1
παιανία-αθήνα
Τηλ: 2106644772
Kιν: 6978308551.