fbpx
Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019 08:57

Η αληθινή ιστορία και ο θάνατος του θρυλικού τραγουδιστή Γιώργου Κάβουρα

Γράφτηκε από τον

Η Ντίνα Ισαακίδη δημοσιεύει μέσα από το προφίλ της στο κοινωνικό δίκτυο του Facebook την αληθινή ιστορία του παππού της Γιώργου Κάβουρα ενός από τους σπουδαιότερους τραγουδιστές της λαϊκής μουσικής δισκογραφίας των 78 στροφών. Η ιστορία αυτή είναι η ανθρωπινή πλευρά του καλλιτέχνη, μέσα από τα μάτια των απογόνων ίδιας του της οικογενείας, μια αληθινή ιστορία παράφορης αγάπης και ερωτά που στοίχισε την ζωή του Γιώργου Κάβουρα!

Ευχαριστούμε την Ντίνα για την πληροφορία και το υπέροχο κείμενο που μεσώ αυτού καταλαβαίνει ο καθένας μας πως και γιατί αυτός ο άνθρωπός τραγουδούσε έτσι για την αγάπη!

"'Γεννήθηκα 14 χρόνια και 6 μέρες μετά τον θάνατο του παππού Γιώργου Κάβουρα. Επειδή διαβάζω διάφορες ανακρίβειες για την ζωή του και για τους υπόλοιπους συγγενείς (θείους, θείες κλπ) και μετά από ώριμη σκέψη και έρευνα αποφάσισα να πω αλήθειες και μυστικά καλά κρυμμένα για πολλές δεκαετίες, όπως μου τα διηγήθηκε η γιαγιά μου και αδελφή του Μαριάνθη και η μητέρα μου Άννα (βιολογικό παιδί του Γιώργου και της Ειρήνης) και η Γαρυφαλλιά η μητέρα του.''  

Ντίνα Ισαακίδη 27/02/2019

Ο βίος και η πολιτεία του Γιώργου Κάβουρα.

Ο Σταμάτης Κάβουρας (1885-1/8/1956), 21 ετών από το Λιβίσι και η Γαρυφαλλιά Μπεηγιώργη (1890-26/4/1965), 16 ετών από το Καλαμάκιον της Μικράς Ασίας, παντρεύονται το 1907 στο Καστελόριζο, (όπου βρέθηκαν κυνηγημένοι οι ίδιοι και οι οικογένειες τους από τους Τούρκους) παρά την θέληση της οικογένειας Μπεηγιώργη αλλά η Γαρυφαλλιά ήταν ήδη έγκυος στον Γιώργο. Στο Καστελόριζο γεννιούνται και τα τρία παιδιά τους, το 1907 ο Γιώργος, το 1913 η Μαριάνθη ή Μαρία (έχει δηλωθεί γεννηθείσα και βαπτισθείσα το 1917, (συνήθεια εκείνης της εποχής τα κορίτσια δεν ήταν υποχρεωτικό να δηλωθούν) επειδή η οικογένεια έπρεπε να μεταναστεύσει στην Ελλάδα και στον Πειραιά, (τότε το Καστελόριζο ήταν υπό Ιταλική κατοχή) και το 1914 ο Βασίλης (το 1911 γεννήθηκε ένα ακόμη κορίτσι το οποίο απεβίωσε βρέφος). Το 1914 ο Σταμάτης μεταναστεύει στην Γαλλία ως υποδηματοποιός σε εργοστάσιο κατασκευής αρβυλών για τον Στρατό και στέλνει χρήματα στο νησί για την επιβίωση της οικογένειας του. Το 1918 επιστρέφει στην Ελλάδα στον Πειραιά όπου έρχονται από το Καστελόριζο η Γαρυφαλλιά με τα τρία παιδιά τους και έτσι ξανασμίγει η οικογένεια μετά από 4 χρόνια απουσίας του Σταμάτη. Κατοικούν για λίγο στο Χατζηκυριάκειο και το 1920 μετακομίζουν στον Προσφυγικό Συνοικισμό στην Ελευσίνα. Εκεί βαπτίζεται κι ο Γιώργος (11 ετών) με νονά την Στρατία Δράμαλη, φίλη και γειτόνισσα της οικογένειας. Το 1922 ξαναμετακομίζουν, αυτή τη φορά στην Δραπετσώνα και το 1923 χορηγείται στον Σταμάτη από το κράτος, οικόπεδο στο Κερατσίνι όπου χτίζει σπίτι στα πρότυπα των Λιβισιανών σπιτιών και στεγάζεται η οικογένεια. Το εν λόγω οικόπεδο του παραχωρείται το 1933 και το προικοδοτεί στην Μαριάνθη και στον σύζυγο της Χρήστο Χριστοδούλου (ναυτικό στο επάγγελμα) που εν τω μεταξύ έχουν παντρευτεί το 1929. Ο Σταμάτης ασχολείται ως τσαγκάρης-υποδηματοποιός με βοηθό τον γιο του Βασίλη (ο οποίος γίνεται και υποδηματοποιός ακολουθώντας την παράδοση της οικογένειας Κάβουρα) και συγχρόνως ως οργανοποιός παραδοσιακών οργάνων με βοηθό τον γιο του Γιώργο. Ταυτόχρονα παίζει βιολί σε διάφορες εκδηλώσεις (γάμους, βαπτίσεις κλπ) όπου κατά καιρούς τον ακολουθεί σ' αυτήν την δραστηριότητα ο Γιώργος παίζοντας κι αυτός βιολί, σαντούρι και κιθάρα, βοηθώντας όλοι μαζί για την επιβίωση της οικογένειας. Ο Σταμάτης όμως είναι μέθυσος και κακομεταχειρίζεται την Γαρυφαλλιά, η οποία είναι αντίθετη με τον δρόμο που ακολουθεί ο γιος της Γιώργος φοβούμενη την επιρροή του πατέρα του και δημιουργεί καυγάδες, αρνούμενη να γίνει ο γιος της οργανοπαίχτης. Εκείνος όμως δείχνει μεγάλη αγάπη για το βιολί κι έτσι μετά από ένα μεγάλο καυγά με την μητέρα του, ακολουθεί την κομπανία του πατέρα του στην Σάμο μόλις 15-16 ετών. Η Γαρυφαλλιά ταξιδεύει μέχρι την Σάμο για να φέρει πίσω τον αγαπημένο γιο της Γιώργο. 

Γυρνώντας με την κομπανία του πατέρα του ο Γιώργος σε ταβέρνες και πανηγύρια ως μουσικός είναι πολύ αγαπητός από τον κόσμο ως δεξιοτέχνης βιολιστής κι έχει αρχίσει δειλά-δειλά να τραγουδάει. Όμορφος άντρας και σικάτος έχει πολλές κατακτήσεις στις γυναίκες αλλά στις αρχές του 1930 γνωρίζει την Ειρήνη Κωνσταντάρα από την Δραπετσώνα και ερωτεύονται κεραυνοβόλα. Οι γονείς της Ειρήνης, ο πατέρας της Ανέστης βιολιστής κι η μητέρα της Μαρία μοδίστρα, έχουν χωρίσει μετά από διενέξεις και καυγάδες λόγω ζήλειας και του επαγγέλματος του πατέρα της. Η μητέρα της Ειρήνης δεν θέλει για γαμπρό της τον Γιώργο λόγω του επαγγέλματος του που είναι ίδιο με αυτό του πρώην συζύγου της. Τοτε ο Γιώργος κλέβει την Ειρήνη με την βοήθεια των φίλων του Γιάννη Χατζή και Κώστα Τσιρίκα και καταφεύγουν στην Ελευσίνα στην νονά του.Ο Γιώργος είναι 23 ετών αλλά η Ειρήνη 16 ετών (ανήλικη) και χωρις την συγκατάθεση των γονιών της δεν .μπορεί να γίνει ο γάμος τους, έτσι λοιπόν ενώ είναι γεννημένη το 1914, δηλώνεται ψευδώς γεννηθείσα το 1910 και παντρεύονται εν τέλει με κουμπάρο τον Γιάννη Χατζή τον Δεκέμβριο του 1930. Η συζυγική ζωή τους πολυτάραχη, με ζήλιες, καυγάδες και συγκρούσεις, χωρίζουν και ξανασμίγουν πολλές φορές αλλά αποκτούν 4 παιδιά. Ο πρώτος γιος ο Σταμάτης γεννιέται το 1931, ακολουθεί ένα κορίτσι η Γαρυφαλλιά το 1932. Το 1934 η Ειρήνη μένει έγκυος ξανά, όμως το ζευγάρι δεν τα πάει καλά και μετά από καυγά για μπλέξιμο του Γιώργου με εξωσυζυγική σχέση εκείνος εγκαταλείπει την γυναίκα του έγκυο και τα δυο παιδιά του κι εξαφανίζεται. Τον Δεκέμβριο του 1934 γεννιέται ένα ακόμη κορίτσι το οποίο αφήνει η Ειρηνη βρέφος μαζί με τα άλλα δυο παιδιά στην πεθερά της Γαρυφαλλιά και στην κουνιάδα της Μαριάνθη, για να πάει να βρει τον Γιώργο που ζει στα Καλύβια (σημερινός Ασπρόπυργος) και να τα ξαναφτιάξουν. Έτσι το ζευγάρι σμίγει πάλι το 1935 κι Ειρήνη μένει έγκυος ξανά για 4η φορά. Οι τρεις οικογένειες μένουν όλοι μαζί (Σταματης-Γαρυφαλλιά, Μαριάνθη- Χρήστος και Γιώργος- Ειρήνη με τα τρία έως τότε παιδιά τους) στο Κερατσίνι. Το κοριτσάκι το δεύτερο έχει γίνει πλέον ενάμιση έτους, η Μαριάνθη και ο άντρας της παραμένουν άτεκνοι, ετσι το κορίτσι στις 24 Απριλίου 1936 δηλώνεται ως νεογέννητο τέκνο της Μαριάνθης και του Χρήστου Χριστοδούλου. Μετά από δυο μήνες τον Ιούνιο του 1936 γεννιέται το 4ο παιδί του Γιώργου και της Ειρήνης, ένα αγόρι ο Ανέστης.

Το 1937 στον Άγιο Γεώργιο Κερατσινίου γίνονται 2 βαπτίσεις, η Μαριάνθη γίνεται νονά του Ανέστη, το κορίτσι βαπτίζεται Άννα με νονό τον αδελφό του Χρήστου Χριστοδούλου, Γιώργο. Ακολουθεί μεγάλο γλέντι στην αυλή του σπιτιού μ' όλη την οικογένεια, συγγενείς, φίλους και γείτονες που έχουν έρθει να ακούσουν την κομπανία του Γιώργου Κάβουρα, τον Κώστα Νούρο, τον Στελλάκη Περπινιάδη, τον Στράτο Παγιουμτζή, τον Κώστα Ρούκουνα, τον Κώστα Σκαρβέλλη (μ' όλη την οικογένεια του), τον Γιάννη Χατζή κι άλλους πολλούς. Ο Γιώργος εν το μεταξύ με την προτροπή του κουμπάρου του Γιάννη Χατζή και την επιμονή του Βαγγέλη Παπάζογλου και του Στελλάκη Περπινιάδη ασχολείται πλέον πιο συστηματικά με το τραγούδι κι ετσι το 1934 εμφανίζεται στο πάλκο ως τραγουδιστής για πρώτη επισήμως φορά με το τραγούδι "ο Μανώλης ο χασικλής" του Γιάννη Δραγάτση (Ογδοντάκη) που είχε πρωτοτραγουδήσει ο Κώστας Νούρος φίλος και συνεργάτης του. Το 1935 έρχεται κι η 1η ηχογράφηση με το τραγούδι "ο Σερέτης" του Ιακώβου Μοντανάρη. Μέχρι το 1940 ηχογραφεί 68 ή 70 τραγούδια τα 50 συνθέσεις του Κώστα Σκαρβέλλη. Το 1938 ο Γιώργος με την γυναίκα του και τα τρία παιδιά μετακομίζουν στο Χαϊδάρι, οικονομική άνοδος, επιτυχημένη δισκογραφία και δημοφιλείς εμφανίσεις στα γνωστά μαγαζιά της εποχής και κυρίως στου Κερατζάκη στο Κερατσίνι με τον Κώστα Νούρο και τον Στελλάκη Περπινιάδη. Κατά την Γερμανική κατοχή 1941-1942 συνεργάζεται με την Βαγγελία Μαργαρώνη στα μαγαζιά του Βακαλόπουλου και του Τζουμάκη.

Η μοναδική φωνή του, η ομορφιά του και η φήμη του, έλκει σαν μαγνήτης τις γυναίκες, γεγονός που έφερνε μεγάλες συγκρούσεις και καυγάδες με την γυναίκα του. Για να τον εκδικηθεί λοιπόν η Ειρηνη, το 1941 συνάπτει ερωτική σχέση μ' έναν Ιταλό ονόματι Μπρούνο τον οποίο όμως τελικά ερωτεύεται. Μαθαίνει ο Γιώργος την απιστία της γυναίκας του και καταρρέει από την ντροπή και την ζήλεια. Στο σπίτι στο Χαϊδάρι ζει η Ειρήνη με τα 3 παιδιά όπου μένει περιστασιακά κι ο Ιταλός, εκείνη από πείσμα δεν επιτρέπει στον Γιώργο να δει τα παιδιά του και τον τρώει το μαράζι. Ο καλοντυμένος και σικάτος Γιώργος γυρνά πλέον ατημέλητος και έρχεται συχνά σε συμπλοκές με τον Ιταλό ο οποίος έχει σχέσεις με τον υπόκοσμο με συνέπεια να κυνηγούν να τον σκοτώσουν οι Ιταλοί μαφιόζοι (φίλοι του Μπρούνο) εκείνος φοβάται και κρύβεται. Για μια ακόμη φορά προσπαθεί να δει τα παιδιά του και επισκέπτεται το σπίτι στο Χαϊδάρι αλλά η Ειρηνη τον διώχνει ξανά, τότε για να του φύγει λίγο ο καημός αποφασίζει να πάει να δει το άλλο του παιδί την Άννα και με τα πόδια πηγαίνει από το Χαϊδάρι στην Καισαριανή, όπου έχει μετακομίσει η Μαριάνθη με τους γονείς τους και το παιδί γιατί το σπίτι στο Κερατσίνι είχε βομβαρδιστεί από τους Γερμανούς, χωρίς τον Χρήστο ο οποίος ήταν αγνοούμενος πολέμου στη Μέση Ανατολή, η Άννα του έχει μεγάλη αγάπη και αδυναμία χωρις να γνωρίζει ποιος πραγματικά είναι (μυστικό που έμαθε η μαμά μου όταν ήταν 30 ετών από την γιαγιά της Γαρυφαλλιά). Τον Γιώργο τον τρώει το μαραζι και η ντροπή γιατί τα γεγονότα είχαν γίνει γνωστά στην πιάτσα. Το 1942 η οικογένεια Κάβουρα- Χριστοδούλου επιστρέφει στο Κερατσίνι όπου κατοικεί κι ο Γιώργος μαζί τους.

Στα μέσα του Φλεβάρη του 1943 παρακολουθεί το σπίτι στο Χαϊδάρι για να μπορέσει να δει έστω για λίγο τα παιδιά του, όταν όμως βλέπει να μπαίνουν στο σπίτι η Ειρήνη με τον Ιταλό με το μυαλό θολωμένο από θυμό ορμάει και μπαίνει κι εκείνος μέσα και γίνεται συμπλοκή. Τραβάει μαχαίρι και τραυματίζει την Ειρήνη στο χέρι κι ενώ παλεύει με τον Ιταλό, η Ειρήνη τον χτυπά με μια μποτίλια στο κεφάλι και τον ακινητοποιεί. Αναίσθητο τον μεταφέρουν οι δυο εραστές και τον πετούν σε παραπλήσιο οικόπεδο. Το χτύπημα στο κεφάλι όμως είναι μοιραίο για τον Γιώργο. Όταν κάποια στιγμή συνέρχεται πάει να βρει τον Περπινιάδη στο μαγαζί του στο Χαϊδάρι κοντά από το σπίτι που είχαν γίνει τα συμβάντα. Η παρέα γλεντούσε κι εκείνος κάθεται μαζί τους και κρυφά χωρις να τον ακούνε οι άλλοι, εξιστορεί τα γεγονότα στον Στελλάκη. Κάποια στιγμή ενώ του μιλούσε του λέει: "Στέλιο δεν νιώθω καλά, το κεφάλι μου πονά" και σωριάζεσαι στο πάτωμα. Φωνάζουν ένα γείτονα γιατρό να τον εξετάσει κι αυτός τους στέλνει επειγόντως στο νοσοκομείο Κρατικό Νίκαιας (Σαπόρτα λεγόταν τότε) εν μέσω κατοχής τόσος κόσμος πέθαινε δεν του έδωσαν καμιά σημασία, ένας γιατρός τους είπε: "αιμάτωμα από χτύπημα είναι". Το αιμάτωμα προχωρούσε κι η κατάσταση του επιδεινωνόταν. Κάποια στιγμή λέει στην Μαριάνθη που δεν έφευγε στιγμή από κοντά του "αδελφή η Ειρήνη με χτύπησε για να γλυτώσει από τα χέρια μου".

Μέσα σε 6 ημέρες σώπασε για πάντα το αηδόνι του ρεμπέτικου τραγουδιού στην αγκαλιά της αγαπημένης του αδελφής Μαριάνθης. Τα γεγονότα έγιναν γνωστά στους γονείς του, όμως συγκαλύφθηκαν για να μην φυλακιστεί η Ειρήνη έχοντας 3 παιδιά να μεγαλώσει μες την Κατοχή και για να μην μεγαλώσουν σε ιδρύματα σε άθλιες συνθήκες. 

Τραγική φιγούρα η μητέρα του Γαρυφαλλιά μοιρολογούσε τον χαμένο της γιο και καταριόταν την Ειρήνη "μαχαίρα έδωσες μαχαίρα θα λάβεις" κι όσοι ήξεραν το μυστικό καταλάβαιναν και σιωπούσαν. Οι κατάρες της πεθεράς της έπιασαν, έτσι η Ειρήνη δεν είχε καλό τέλος. Μετά την λήξη του πολέμου στέλνει τα δυο παιδιά στην Μελβούρνη σε συγγενείς και μετα από λίγα χρόνια μεταναστεύει κι εκείνη με τον Σταμάτη για να γλυτώσει από τον κατατρεγμό και τις κατάρες της πεθεράς της που δεν την άφηνε σε ησυχία. Στην Αυστραλία την ακολουθεί κι ο Ιταλός με τον οποίο διατηρούσε την σχέση, οταν όμως του ζητάει να χωρίσουν την απειλεί ότι θα την σκοτώσει. Εκείνη γνωρίζοντας ότι είναι μπλεγμένος με τον υπόκοσμο, τον καταδίδει και τον φυλακίζουν.Οταν αποφυλακίζεται στήνει ενέδρα στην Ειρήνη την πυροβολεί πισώπλατα και την σκοτώνει στα σκαλιά του σπιτιού της το 1963, 2 χρόνια πριν πεθάνει η πεθερά της που οταν το έμαθε είπε: "έτσι της έπρεπε, πλήρωσε τον άδικο χαμό του γιου μου".

Τα 3 παιδιά έζησαν, έκαναν οικογένειες και απεβίωσαν στην Αυστραλία, η μητέρα μου έζησε κι έκανε οικογένεια εδώ στην Ελλάδα ως κόρη της Μαριάνθης και του Χρήστου Χριστοδούλου και απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου του 1989 τον ίδιο μήνα με τον βιολογικό της πατέρα τον Γιώργο Κάβουρα.

Διαβάστηκε 1400 φορές

Πολυμέσα

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « "ΑΝΑ ή το Πανέξυπνο Κορίτσι" στο VAULT