fbpx
Aptaliko. GR

Aptaliko. GR

URL Ιστότοπου: http://www.aptaliko.gr

Η Ντίνα Ισαακίδη δημοσιεύει μέσα από το προφίλ της στο κοινωνικό δίκτυο του Facebook την αληθινή ιστορία του παππού της Γιώργου Κάβουρα ενός από τους σπουδαιότερους τραγουδιστές της λαϊκής μουσικής δισκογραφίας των 78 στροφών. Η ιστορία αυτή είναι η ανθρωπινή πλευρά του καλλιτέχνη, μέσα από τα μάτια των απογόνων ίδιας του της οικογενείας, μια αληθινή ιστορία παράφορης αγάπης και ερωτά που στοίχισε την ζωή του Γιώργου Κάβουρα!

Ευχαριστούμε την Ντίνα για την πληροφορία και το υπέροχο κείμενο που μεσώ αυτού καταλαβαίνει ο καθένας μας πως και γιατί αυτός ο άνθρωπός τραγουδούσε έτσι για την αγάπη!

"'Γεννήθηκα 14 χρόνια και 6 μέρες μετά τον θάνατο του παππού Γιώργου Κάβουρα. Επειδή διαβάζω διάφορες ανακρίβειες για την ζωή του και για τους υπόλοιπους συγγενείς (θείους, θείες κλπ) και μετά από ώριμη σκέψη και έρευνα αποφάσισα να πω αλήθειες και μυστικά καλά κρυμμένα για πολλές δεκαετίες, όπως μου τα διηγήθηκε η γιαγιά μου και αδελφή του Μαριάνθη και η μητέρα μου Άννα (βιολογικό παιδί του Γιώργου και της Ειρήνης) και η Γαρυφαλλιά η μητέρα του.''  

Ντίνα Ισαακίδη 27/02/2019

Ο βίος και η πολιτεία του Γιώργου Κάβουρα.

Ο Σταμάτης Κάβουρας (1885-1/8/1956), 21 ετών από το Λιβίσι και η Γαρυφαλλιά Μπεηγιώργη (1890-26/4/1965), 16 ετών από το Καλαμάκιον της Μικράς Ασίας, παντρεύονται το 1907 στο Καστελόριζο, (όπου βρέθηκαν κυνηγημένοι οι ίδιοι και οι οικογένειες τους από τους Τούρκους) παρά την θέληση της οικογένειας Μπεηγιώργη αλλά η Γαρυφαλλιά ήταν ήδη έγκυος στον Γιώργο. Στο Καστελόριζο γεννιούνται και τα τρία παιδιά τους, το 1907 ο Γιώργος, το 1913 η Μαριάνθη ή Μαρία (έχει δηλωθεί γεννηθείσα και βαπτισθείσα το 1917, (συνήθεια εκείνης της εποχής τα κορίτσια δεν ήταν υποχρεωτικό να δηλωθούν) επειδή η οικογένεια έπρεπε να μεταναστεύσει στην Ελλάδα και στον Πειραιά, (τότε το Καστελόριζο ήταν υπό Ιταλική κατοχή) και το 1914 ο Βασίλης (το 1911 γεννήθηκε ένα ακόμη κορίτσι το οποίο απεβίωσε βρέφος). Το 1914 ο Σταμάτης μεταναστεύει στην Γαλλία ως υποδηματοποιός σε εργοστάσιο κατασκευής αρβυλών για τον Στρατό και στέλνει χρήματα στο νησί για την επιβίωση της οικογένειας του. Το 1918 επιστρέφει στην Ελλάδα στον Πειραιά όπου έρχονται από το Καστελόριζο η Γαρυφαλλιά με τα τρία παιδιά τους και έτσι ξανασμίγει η οικογένεια μετά από 4 χρόνια απουσίας του Σταμάτη. Κατοικούν για λίγο στο Χατζηκυριάκειο και το 1920 μετακομίζουν στον Προσφυγικό Συνοικισμό στην Ελευσίνα. Εκεί βαπτίζεται κι ο Γιώργος (11 ετών) με νονά την Στρατία Δράμαλη, φίλη και γειτόνισσα της οικογένειας. Το 1922 ξαναμετακομίζουν, αυτή τη φορά στην Δραπετσώνα και το 1923 χορηγείται στον Σταμάτη από το κράτος, οικόπεδο στο Κερατσίνι όπου χτίζει σπίτι στα πρότυπα των Λιβισιανών σπιτιών και στεγάζεται η οικογένεια. Το εν λόγω οικόπεδο του παραχωρείται το 1933 και το προικοδοτεί στην Μαριάνθη και στον σύζυγο της Χρήστο Χριστοδούλου (ναυτικό στο επάγγελμα) που εν τω μεταξύ έχουν παντρευτεί το 1929. Ο Σταμάτης ασχολείται ως τσαγκάρης-υποδηματοποιός με βοηθό τον γιο του Βασίλη (ο οποίος γίνεται και υποδηματοποιός ακολουθώντας την παράδοση της οικογένειας Κάβουρα) και συγχρόνως ως οργανοποιός παραδοσιακών οργάνων με βοηθό τον γιο του Γιώργο. Ταυτόχρονα παίζει βιολί σε διάφορες εκδηλώσεις (γάμους, βαπτίσεις κλπ) όπου κατά καιρούς τον ακολουθεί σ' αυτήν την δραστηριότητα ο Γιώργος παίζοντας κι αυτός βιολί, σαντούρι και κιθάρα, βοηθώντας όλοι μαζί για την επιβίωση της οικογένειας. Ο Σταμάτης όμως είναι μέθυσος και κακομεταχειρίζεται την Γαρυφαλλιά, η οποία είναι αντίθετη με τον δρόμο που ακολουθεί ο γιος της Γιώργος φοβούμενη την επιρροή του πατέρα του και δημιουργεί καυγάδες, αρνούμενη να γίνει ο γιος της οργανοπαίχτης. Εκείνος όμως δείχνει μεγάλη αγάπη για το βιολί κι έτσι μετά από ένα μεγάλο καυγά με την μητέρα του, ακολουθεί την κομπανία του πατέρα του στην Σάμο μόλις 15-16 ετών. Η Γαρυφαλλιά ταξιδεύει μέχρι την Σάμο για να φέρει πίσω τον αγαπημένο γιο της Γιώργο. 

Γυρνώντας με την κομπανία του πατέρα του ο Γιώργος σε ταβέρνες και πανηγύρια ως μουσικός είναι πολύ αγαπητός από τον κόσμο ως δεξιοτέχνης βιολιστής κι έχει αρχίσει δειλά-δειλά να τραγουδάει. Όμορφος άντρας και σικάτος έχει πολλές κατακτήσεις στις γυναίκες αλλά στις αρχές του 1930 γνωρίζει την Ειρήνη Κωνσταντάρα από την Δραπετσώνα και ερωτεύονται κεραυνοβόλα. Οι γονείς της Ειρήνης, ο πατέρας της Ανέστης βιολιστής κι η μητέρα της Μαρία μοδίστρα, έχουν χωρίσει μετά από διενέξεις και καυγάδες λόγω ζήλειας και του επαγγέλματος του πατέρα της. Η μητέρα της Ειρήνης δεν θέλει για γαμπρό της τον Γιώργο λόγω του επαγγέλματος του που είναι ίδιο με αυτό του πρώην συζύγου της. Τοτε ο Γιώργος κλέβει την Ειρήνη με την βοήθεια των φίλων του Γιάννη Χατζή και Κώστα Τσιρίκα και καταφεύγουν στην Ελευσίνα στην νονά του.Ο Γιώργος είναι 23 ετών αλλά η Ειρήνη 16 ετών (ανήλικη) και χωρις την συγκατάθεση των γονιών της δεν .μπορεί να γίνει ο γάμος τους, έτσι λοιπόν ενώ είναι γεννημένη το 1914, δηλώνεται ψευδώς γεννηθείσα το 1910 και παντρεύονται εν τέλει με κουμπάρο τον Γιάννη Χατζή τον Δεκέμβριο του 1930. Η συζυγική ζωή τους πολυτάραχη, με ζήλιες, καυγάδες και συγκρούσεις, χωρίζουν και ξανασμίγουν πολλές φορές αλλά αποκτούν 4 παιδιά. Ο πρώτος γιος ο Σταμάτης γεννιέται το 1931, ακολουθεί ένα κορίτσι η Γαρυφαλλιά το 1932. Το 1934 η Ειρήνη μένει έγκυος ξανά, όμως το ζευγάρι δεν τα πάει καλά και μετά από καυγά για μπλέξιμο του Γιώργου με εξωσυζυγική σχέση εκείνος εγκαταλείπει την γυναίκα του έγκυο και τα δυο παιδιά του κι εξαφανίζεται. Τον Δεκέμβριο του 1934 γεννιέται ένα ακόμη κορίτσι το οποίο αφήνει η Ειρηνη βρέφος μαζί με τα άλλα δυο παιδιά στην πεθερά της Γαρυφαλλιά και στην κουνιάδα της Μαριάνθη, για να πάει να βρει τον Γιώργο που ζει στα Καλύβια (σημερινός Ασπρόπυργος) και να τα ξαναφτιάξουν. Έτσι το ζευγάρι σμίγει πάλι το 1935 κι Ειρήνη μένει έγκυος ξανά για 4η φορά. Οι τρεις οικογένειες μένουν όλοι μαζί (Σταματης-Γαρυφαλλιά, Μαριάνθη- Χρήστος και Γιώργος- Ειρήνη με τα τρία έως τότε παιδιά τους) στο Κερατσίνι. Το κοριτσάκι το δεύτερο έχει γίνει πλέον ενάμιση έτους, η Μαριάνθη και ο άντρας της παραμένουν άτεκνοι, ετσι το κορίτσι στις 24 Απριλίου 1936 δηλώνεται ως νεογέννητο τέκνο της Μαριάνθης και του Χρήστου Χριστοδούλου. Μετά από δυο μήνες τον Ιούνιο του 1936 γεννιέται το 4ο παιδί του Γιώργου και της Ειρήνης, ένα αγόρι ο Ανέστης.

Το 1937 στον Άγιο Γεώργιο Κερατσινίου γίνονται 2 βαπτίσεις, η Μαριάνθη γίνεται νονά του Ανέστη, το κορίτσι βαπτίζεται Άννα με νονό τον αδελφό του Χρήστου Χριστοδούλου, Γιώργο. Ακολουθεί μεγάλο γλέντι στην αυλή του σπιτιού μ' όλη την οικογένεια, συγγενείς, φίλους και γείτονες που έχουν έρθει να ακούσουν την κομπανία του Γιώργου Κάβουρα, τον Κώστα Νούρο, τον Στελλάκη Περπινιάδη, τον Στράτο Παγιουμτζή, τον Κώστα Ρούκουνα, τον Κώστα Σκαρβέλλη (μ' όλη την οικογένεια του), τον Γιάννη Χατζή κι άλλους πολλούς. Ο Γιώργος εν το μεταξύ με την προτροπή του κουμπάρου του Γιάννη Χατζή και την επιμονή του Βαγγέλη Παπάζογλου και του Στελλάκη Περπινιάδη ασχολείται πλέον πιο συστηματικά με το τραγούδι κι ετσι το 1934 εμφανίζεται στο πάλκο ως τραγουδιστής για πρώτη επισήμως φορά με το τραγούδι "ο Μανώλης ο χασικλής" του Γιάννη Δραγάτση (Ογδοντάκη) που είχε πρωτοτραγουδήσει ο Κώστας Νούρος φίλος και συνεργάτης του. Το 1935 έρχεται κι η 1η ηχογράφηση με το τραγούδι "ο Σερέτης" του Ιακώβου Μοντανάρη. Μέχρι το 1940 ηχογραφεί 68 ή 70 τραγούδια τα 50 συνθέσεις του Κώστα Σκαρβέλλη. Το 1938 ο Γιώργος με την γυναίκα του και τα τρία παιδιά μετακομίζουν στο Χαϊδάρι, οικονομική άνοδος, επιτυχημένη δισκογραφία και δημοφιλείς εμφανίσεις στα γνωστά μαγαζιά της εποχής και κυρίως στου Κερατζάκη στο Κερατσίνι με τον Κώστα Νούρο και τον Στελλάκη Περπινιάδη. Κατά την Γερμανική κατοχή 1941-1942 συνεργάζεται με την Βαγγελία Μαργαρώνη στα μαγαζιά του Βακαλόπουλου και του Τζουμάκη.

Η μοναδική φωνή του, η ομορφιά του και η φήμη του, έλκει σαν μαγνήτης τις γυναίκες, γεγονός που έφερνε μεγάλες συγκρούσεις και καυγάδες με την γυναίκα του. Για να τον εκδικηθεί λοιπόν η Ειρηνη, το 1941 συνάπτει ερωτική σχέση μ' έναν Ιταλό ονόματι Μπρούνο τον οποίο όμως τελικά ερωτεύεται. Μαθαίνει ο Γιώργος την απιστία της γυναίκας του και καταρρέει από την ντροπή και την ζήλεια. Στο σπίτι στο Χαϊδάρι ζει η Ειρήνη με τα 3 παιδιά όπου μένει περιστασιακά κι ο Ιταλός, εκείνη από πείσμα δεν επιτρέπει στον Γιώργο να δει τα παιδιά του και τον τρώει το μαράζι. Ο καλοντυμένος και σικάτος Γιώργος γυρνά πλέον ατημέλητος και έρχεται συχνά σε συμπλοκές με τον Ιταλό ο οποίος έχει σχέσεις με τον υπόκοσμο με συνέπεια να κυνηγούν να τον σκοτώσουν οι Ιταλοί μαφιόζοι (φίλοι του Μπρούνο) εκείνος φοβάται και κρύβεται. Για μια ακόμη φορά προσπαθεί να δει τα παιδιά του και επισκέπτεται το σπίτι στο Χαϊδάρι αλλά η Ειρηνη τον διώχνει ξανά, τότε για να του φύγει λίγο ο καημός αποφασίζει να πάει να δει το άλλο του παιδί την Άννα και με τα πόδια πηγαίνει από το Χαϊδάρι στην Καισαριανή, όπου έχει μετακομίσει η Μαριάνθη με τους γονείς τους και το παιδί γιατί το σπίτι στο Κερατσίνι είχε βομβαρδιστεί από τους Γερμανούς, χωρίς τον Χρήστο ο οποίος ήταν αγνοούμενος πολέμου στη Μέση Ανατολή, η Άννα του έχει μεγάλη αγάπη και αδυναμία χωρις να γνωρίζει ποιος πραγματικά είναι (μυστικό που έμαθε η μαμά μου όταν ήταν 30 ετών από την γιαγιά της Γαρυφαλλιά). Τον Γιώργο τον τρώει το μαραζι και η ντροπή γιατί τα γεγονότα είχαν γίνει γνωστά στην πιάτσα. Το 1942 η οικογένεια Κάβουρα- Χριστοδούλου επιστρέφει στο Κερατσίνι όπου κατοικεί κι ο Γιώργος μαζί τους.

Στα μέσα του Φλεβάρη του 1943 παρακολουθεί το σπίτι στο Χαϊδάρι για να μπορέσει να δει έστω για λίγο τα παιδιά του, όταν όμως βλέπει να μπαίνουν στο σπίτι η Ειρήνη με τον Ιταλό με το μυαλό θολωμένο από θυμό ορμάει και μπαίνει κι εκείνος μέσα και γίνεται συμπλοκή. Τραβάει μαχαίρι και τραυματίζει την Ειρήνη στο χέρι κι ενώ παλεύει με τον Ιταλό, η Ειρήνη τον χτυπά με μια μποτίλια στο κεφάλι και τον ακινητοποιεί. Αναίσθητο τον μεταφέρουν οι δυο εραστές και τον πετούν σε παραπλήσιο οικόπεδο. Το χτύπημα στο κεφάλι όμως είναι μοιραίο για τον Γιώργο. Όταν κάποια στιγμή συνέρχεται πάει να βρει τον Περπινιάδη στο μαγαζί του στο Χαϊδάρι κοντά από το σπίτι που είχαν γίνει τα συμβάντα. Η παρέα γλεντούσε κι εκείνος κάθεται μαζί τους και κρυφά χωρις να τον ακούνε οι άλλοι, εξιστορεί τα γεγονότα στον Στελλάκη. Κάποια στιγμή ενώ του μιλούσε του λέει: "Στέλιο δεν νιώθω καλά, το κεφάλι μου πονά" και σωριάζεσαι στο πάτωμα. Φωνάζουν ένα γείτονα γιατρό να τον εξετάσει κι αυτός τους στέλνει επειγόντως στο νοσοκομείο Κρατικό Νίκαιας (Σαπόρτα λεγόταν τότε) εν μέσω κατοχής τόσος κόσμος πέθαινε δεν του έδωσαν καμιά σημασία, ένας γιατρός τους είπε: "αιμάτωμα από χτύπημα είναι". Το αιμάτωμα προχωρούσε κι η κατάσταση του επιδεινωνόταν. Κάποια στιγμή λέει στην Μαριάνθη που δεν έφευγε στιγμή από κοντά του "αδελφή η Ειρήνη με χτύπησε για να γλυτώσει από τα χέρια μου".

Μέσα σε 6 ημέρες σώπασε για πάντα το αηδόνι του ρεμπέτικου τραγουδιού στην αγκαλιά της αγαπημένης του αδελφής Μαριάνθης. Τα γεγονότα έγιναν γνωστά στους γονείς του, όμως συγκαλύφθηκαν για να μην φυλακιστεί η Ειρήνη έχοντας 3 παιδιά να μεγαλώσει μες την Κατοχή και για να μην μεγαλώσουν σε ιδρύματα σε άθλιες συνθήκες. 

Τραγική φιγούρα η μητέρα του Γαρυφαλλιά μοιρολογούσε τον χαμένο της γιο και καταριόταν την Ειρήνη "μαχαίρα έδωσες μαχαίρα θα λάβεις" κι όσοι ήξεραν το μυστικό καταλάβαιναν και σιωπούσαν. Οι κατάρες της πεθεράς της έπιασαν, έτσι η Ειρήνη δεν είχε καλό τέλος. Μετά την λήξη του πολέμου στέλνει τα δυο παιδιά στην Μελβούρνη σε συγγενείς και μετα από λίγα χρόνια μεταναστεύει κι εκείνη με τον Σταμάτη για να γλυτώσει από τον κατατρεγμό και τις κατάρες της πεθεράς της που δεν την άφηνε σε ησυχία. Στην Αυστραλία την ακολουθεί κι ο Ιταλός με τον οποίο διατηρούσε την σχέση, οταν όμως του ζητάει να χωρίσουν την απειλεί ότι θα την σκοτώσει. Εκείνη γνωρίζοντας ότι είναι μπλεγμένος με τον υπόκοσμο, τον καταδίδει και τον φυλακίζουν.Οταν αποφυλακίζεται στήνει ενέδρα στην Ειρήνη την πυροβολεί πισώπλατα και την σκοτώνει στα σκαλιά του σπιτιού της το 1963, 2 χρόνια πριν πεθάνει η πεθερά της που οταν το έμαθε είπε: "έτσι της έπρεπε, πλήρωσε τον άδικο χαμό του γιου μου".

Τα 3 παιδιά έζησαν, έκαναν οικογένειες και απεβίωσαν στην Αυστραλία, η μητέρα μου έζησε κι έκανε οικογένεια εδώ στην Ελλάδα ως κόρη της Μαριάνθης και του Χρήστου Χριστοδούλου και απεβίωσε στις 12 Φεβρουαρίου του 1989 τον ίδιο μήνα με τον βιολογικό της πατέρα τον Γιώργο Κάβουρα.

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2019 11:00

"ΑΝΑ ή το Πανέξυπνο Κορίτσι" στο VAULT

Στο έργο της Κατρίν Μπεναμού πρωταγωνιστούν μια γυναίκα και οι λέξεις. Διηγείται την ανακάλυψη και την κατάκτηση της γραφής από μια ώριμη μαθήτρια, μια μετανάστρια που αποφάσισε να ξαναπιάσει το νήμα της μόρφωσης από εκεί που της το είχαν κόψει, στην εφηβεία, για να την παντρέψουν με κάποιον άγνωστο, ο οποίος την πήρε μαζί του στο Παρίσι.

Η μεγαλούπολη είναι κλειστή κι ακατανόητη για την αναλφάβητη Άνα. Καθώς μαθαίνει τα γράμματα, καθώς μαθαίνει τις λέξεις, καθώς πειραματίζεται και παιχνιδίζει μ’ αυτές, δίνει όνομα στις αναμνήσεις της, στις επιθυμίες της και ξεκινά να συλλαβίσει τον εαυτό της και το περιβάλλον της. Θα τρομάξει; Θα ενθουσιαστεί; Θ’ απογοητευτεί; Θα τα καταφέρει;

Το έργο γράφτηκε το 2016, παρουσιάστηκε για πρώτη στο Φεστιβάλ της Avignon, με άριστες κριτικές, την ίδια χρονιά στο Παρίσι. Τώρα για πρώτη φορά στην Αθήνα, στο Vault Theatre Plus, από τις 4 Μαρτίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9μ.μ. Η διάρκεια της παράστασης είναι 70΄.

Μετάφραση: Άννα Δαμιανίδη – Αθηνά Κεφαλά

΄Ανα: Ιωάννα Γκαβάκου

Μητέρα – Καθηγήτρια: Ντέπυ Μαυροπούλου

Φωνή παππού: Βασίλης Χατζηδημητράκης

Φωνή εκφωνήτριας του ΜΕΤΡΟ: Άννα Δαμιανίδη

Σκηνοθεσία: Αθηνά Κεφαλά

Μουσική: Αλέξανδρος Μισιρλιάδης

Κίνηση: Χριστίνα Σκουτέλα

Επιμέλεια κοστουμιών: Μαριάννα Ζαχαριάδου

Video - Φωτογραφίες: Θανάσης Κεφαλάς

Φωτισμοί: Θοδωρής Μαργαρίτης

Βοηθός σκηνοθέτη: Ντέπυ Μαυροπούλου - Λίντα Πεπέ

Παραστάσεις από 4 Μαρτίου: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00
Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά
Διεύθυνση: Μελενίκου 26 (Γκάζι) Βοτανικός
Πληροφορίες: 2130356472

Δευτέρα, 04 Φεβρουαρίου 2019 10:20

Η ιστορία του Aptaliko.GR

Το Aptaliko.GR ξεκίνησε να υπάρχει σαν ιδέα το καλοκαίρι του 2011. Άρχισε να ζυμώνεται μέσα από συζητήσεις, για να αποκτήσει μια πρώτη μορφή με τη βοήθεια του Google Calendar το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς σαν διαδικτυακό ημερολόγιο καταχώρησης εβδομαδιαίων μουσικών εκδηλώσεων που σχετίζονται με την παραδοσιακή μουσική του ελλαδικού χώρου και της ανατολικής Μεσογείου ευρύτερα. Έκτοτε και για επτά χρόνια μέχρι σήμερα, άλλαξε πολλές μορφές, εξελίχθηκε από ένα απλό ημερολόγιο σε ιστοσελίδα παρουσίασης των χώρων, των καλλιτεχνών, των μουσικών συνόλων, των οργανοποιών και των βιβλίων που εκπροσωπούν το συγκεκριμένο μουσικό είδος. Το ημερολόγιο δεν έπαψε ποτέ να λειτουργεί εκτός από μικρά χρονικά διαστήματα ανακατασκευής της ιστοσελίδας και πάντα θεωρείται η πρώτη γραμμή και το σημαντικότερο κομμάτι της ιδέας. Επόμενη χρονιά - σταθμός για το Aptaliko.GR ήταν το καλοκαίρι του 2017, όταν ιδρύθηκε η Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία ΑΠΤΑΛΙΚΟ, με απώτερο σκοπό να προχωρήσει πολλά βήματα παραπέρα από την συνεχή λειτουργία του ηλεκτρονικού ημερολογίου και της ιστοσελίδας. Σε όλη τη διάρκεια των προηγούμενων χρόνων, όλο αυτό το εγχείρημα παρέχει δωρεάν τις υπηρεσίες του, στους ακροατές, στους καλλιτέχνες και στους ιδιοκτήτες χώρων που φιλοξενούν εκδηλώσεις.

 

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2019 23:24

Καντινέλια

Καντινέλια είναι τα μικρά γεράκια που ζουν στα Κυκλαδονήσια και ζευγαρώνουν ενώ ίπτανται. Αυτή την απόλυτη έκφραση της ελευθερίας και του έρωτα επέλεξαν ο Θανάσης Ζήκας και η Εύη Σεϊτανίδου για να ονοματίσουν τη μουσική τους περιπέτεια. Πλέκουν παραδόσεις και ομορφιές, ανασκευάζουν, αυτοσχεδιάζουν, δημιουργούν με μια ορχηστρική τόλμη ένα κόσμο ενότητας, αγάπης και χαράς. Το κιθαριστικό ντουέτο έχει έδρα τη Θεσσαλονίκη και την Πάρο. Η μουσική τους ενσωματώνει στοιχεία από ηπειρώτικα, blues, funk, gypsy ακούσματα παντρεύοντας την ελληνική-παραδοσιακή με τη διεθνή μουσική. Συνθέτουν και ενορχηστρώνουν τα κομμάτια τους με δύο λαϊκές κιθάρες, ιδιαίτερης κατασκευής, με ακουστικό vintage ήχο. Μερικά στοιχεία του live τους είναι τα δυναμικά κιθαριστικά σόλο, τα πολυρρυθμικά μοτίβα, τα εξωτικά φωνητικά και οι εναλλασσόμενοι ρόλοι των δύο μουσικών την ώρα του παιξίματος.Το σχήμα στη σημερινή του μορφή υπάρχει από το 2015 και από τότε δίνει συναυλίες ανά την Ελλάδα, μαζεύοντας εμπειρίες και ζυμώνοντας τον ήχο τους μέχρι και σήμερα.

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2019 11:01

Κυρατζήδες

Οι κυρατζήδες ήταν οι μισθωτοί μεταφορείς του παλιού καιρού που δραστηριοποιούνταν στις ορεινές περιοχές της Ελλάδας και πολλές φορές εκτός αυτής. Η λέξη προέρχεται απο το τουρκικό kiraci που σημαίνει μισθωτής και είναι παρετυμολόγηση της λέξης κύριος/κύρης. Ήταν γνωστοί και σαν αγωγιάτες από το μεσαιωνικό αγώι-αγώγιον και το αρχαίο άγω.

Με αγώι τον ήχο!

Οι Κυρατζήδες είναι μια κομπανία που εστιάζει κυρίως στη μουσική παράδοση της Πίνδου και επεκτείνεται σε όλη την Ελλάδα. Μέσα από τον ήχο της στεριανής ζυγιάς, τα τραγούδια του παρελθόντος παίρνουν μορφή στο παρόν.

Οι Κυρατζήδες είναι οι :

Αχιλλέας Χαχάμης - τραγούδι
Δημήτρης Μπρέντας - κλαρίνο
Νίκος Σκαφίδας - βιολί
Νίκος Αγγελόπουλος - λαγούτο
Αλέξης Νόνης - κρουστά

Το βιβλίο αναφέρεται στη μεγάλη ιστορία της δισκογραφικής εταιρείας, των studios και του εργοστασίου παραγωγής της Columbia

Περιέχει πλούσιο φωτογραφικό υλικό, πληροφορίες και στοιχεία που συνθέτουν την ιστορία της μουσικής βιομηχανίας της χώρας. Η μουσική... Η ιστορία της... Ένα μεγάλο κομμάτι της εγχώριας -και όχι μόνο- ιστορίας της μουσικής, είναι η ιστορία της δισκογραφίας, η ιστορία της Columbia. Άπειρες μικρές και καθημερινές στιγμές, άπειρες άγνωστες ιστορίες, χιλιάδες γεγονότα που συνέβησαν στα studio και το ιστορικό εργοστάσιο του Περισσού-Ριζούπολης, μικρά και μεγάλα πράγματα που βρίκσονται πίσω από τους δίσκους που λατρέψαμε, πίσω από τα cd που αγοράσαμε, πίσω από τα αγαπημένα τραγούδια που ακούμε. Αυτό είναι το θέμα του βιβλίου αυτού, με σημαντικό φωτογραφικό υλικό και στοιχεία, αλλά και αφήγηση βγαλμένη από τη ζωή και την εμπειρία ενός εκ των πρωταγωνιστών της δισκογραφικής βιομηχανίας της χώρας μας. "Η πενηντάχρονη δουλειά και πείρα μου στη δισκογραφία, η μνήμη και οι μαρτυρίες συνεργατών και φίλων συναδέλφων παλαιότερων από εμένα, πρωταγωνιστών τις εποχές που δενότανε τ’ ατσάλι στην ΚΟΛΟΥΜΠΙΑ, και τα όσα διασωσμένα –λίγα– πολύτιμα έγγραφα, φυλαγμένα στα φυλλοκάρδια, πιστεύω πως είναι ικανά στοιχεία για να γραφτεί έτσι όπως θα γραφτεί η πρώτη ολοκληρωμένη –κατά προσωπική άποψη–, πολύπλευρη ιστορία της δισκογραφικής βιομηχανίας στην Ελλάδα τον 20ό αιώνα."

Δημήτρης Φεργάδης, συγγραφέας του βιβλίου
Επιμέλεια-διόρθωση: Μαρία Μαυροματάκη

ISBN: 978-618-5156-55-8
Ημερομηνία έκδοσης: Νοέμβριος 2018
Σελίδες: 384

Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2019 18:14

Ελένη Λαζάρου

Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2019 15:01

Δημήτρης Λίβανος

Γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1967. Με τη μουσική άρχισε να ασχολείται στην εφηβεία του. Αυτοδίδακτος στο μπουζούκι, παρακολούθησε ωστόσο μαθήματα αρμονίας Ηλειακό Ωδείο του Χρήστου Μποζίκη -ο οποίος υπήρξε και ο πρώτος μέντορας του στη μουσική. Μαθητής της τελευταίας τάξης του Λυκείου βγήκε επαγγελματικά στο πάλκο, σε νυχτερινά κέντρα στο Κατάκωλο και την Αμαλιάδα με την Ρεμπέτικη παρέα. Το 1986 ήρθε στην Αθήνα, για ένα μπουζούκι που είχε παραγγείλει στο εργαστήρι κάποιου οργανοποιού. Εκεί τον άκουσε ο Δημήτρης Κοντογιάννης, με τον οποίο ξεκίνησαν συνεργασία σε συναυλίες και κατόπιν στο «Επειγόντως» της Φωκίωνος Νέγρη. Από το 1992, μόνιμα πια στην Αθήνα, συνεργάστηκε με σημαντικούς ερμηνευτές όπως η Μαρία Φαραντούρη, η Σωτηρία Μπέλλου, η Ελένη Βιτάλη, ο Δημήτρης Κοντογιάννης, η Μελίνα Κανά, ο Τάκης Μπίνης, η Λίτσα Διαμάντη και άλλοι. Τα τελευταία χρόνια είναι μόνιμος συνεργάτης της Μαριώς, ενώ συμμετέχει τακτικά ως σολίστας σε ηχογραφήσεις δίσκων, όπως οι Δρόμοι της νύχτας (Δίκτυο, 2002) του Νίκου Μαμαγκάκη, Κορώνα-Γράμματα (Δίκτυο, 2010) του Δημήτρη Καλαντζή κ.ά. Από το 1990 ασχολείται και με τη σύνθεση τραγουδιών. Ως συνθέτης και ενορχηστρωτής έχει συμμετάσχει στο δίσκο Ξένο ρούχο (Δίκτυο, 2008) του Γιάννη Καραλή.

Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2019 14:57

Στέλιος Βαμβακάρης

Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1947. Είναι επαγγελματίας μουσικός από την ηλικία των δώδεκα ετών, όταν και ξεκίνησε στο πλευρό του πατέρα του, Μάρκου, και συνεργάστηκε με σημαντικούς μουσικούς του ρεμπέτικου, όπως ο Παπαϊωάννου, ο Τσιτσάνης, ο Παγιουμτζής και ο Περπινιάδης, καθώς και με εκπροσώπους της λαϊκής και έντεχνης μουσικής σκηνής, όπως ο Γιώργος Ζαμπέτας, η Καίτη Γκρέυ, η Βίκυ Μοσχολιού, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, η Σωτηρία Μπέλλου, ο Παύλος Σιδηρόπουλος, ο Νίκος Ξυλούρης, ο Γιώργος Νταλάρας. Εκτός από τη δουλειά του στο λαϊκό τραγούδι, ο Στέλιος Βαμβακάρης είναι από τους πρωτοπόρους μουσικούς που ασχολήθηκαν με τις κοινές ρίζες των Αμερικάνικων blues και του μπουζουκιού. Χρησιμοποιώντας διαφορετικά κουρδίσματα του τρίχορδου μπουζουκιού, τα λεγόμενα ντουζένια (καραντουζένι, ντουζένι της ψυχής, ντουζένι του σολ κ.α.) έγραψε και συνεχίζει να γράφει τραγούδια με αυστηρά προσωπικό στυλ που μοιάζει με ένα ιδιαίτερο κράμα πειραιώτικου ρεμπέτικου και blues. Στις 24 Σεπτέμβρίου του 1988 ηχογράφησε με τον Louisiana Red το δισκο/CD "Το μπλουζ συναντά το Ρεμπέτικο" (εταιρία: "Εβδομη Διάσταση"), που περιέχει 8 blues κομμάτια με μπουζούκι και μπαγλαμά. Το 1994 έγραψε μουσική για τον δίσκο Ρομαντικοί Παραβάτες - Η Φαντασία στην Εξουσία ο οποίος ξεχώρισε για τον ιδιαίτερο ήχο του. Η καλλιτεχνική αξία του ιδιαίτερου ύφους της μουσικής του έχει αναγνωριστεί και από τη διεθνή blues κοινότητα. Σε φεστιβάλ στη πόλη Φάλον (Σουηδία) έπαιξε μαζί με τον Τζον Λι Χούκερ και το 2003, στο φεστιβάλ World Got The Blues στο Λονδίνο με τον Taj Mahal και την Cesaria Evora. To 2010 έπαιξε στο Palais des Beaux Arts στο Βέλγιο μπροστά σε δύο χιλιάδες άτομα στο φεστιβάλ Balkan Trafik. Έχει ταξιδέψει σε πολλές χώρες του κόσμου όπου παρουσιάζει τα τραγούδια του αλλά και τραγούδια του πατέρα του Μάρκου. Έχει συνθέσει μουσική για τον κινηματογράφο, όπως για την ταινία του Γιώργου Πανουσόπουλου «Μια μέρα τη νύχτα», αλλά και για θεατρικά έργα. Πολλά αξιόλογα τραγούδια του, σε στίχους δικούς του, του πατέρα του αλλά και σημαντικών ποιητών και στιχουργών όπως ο Τάσος Λειβαδίτης, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, και ο Λευτέρης Χαψιάδης δεν έχουν κυκλοφορήσει στη δισκογραφία.

Δευτέρα, 07 Ιανουαρίου 2019 14:56

Ντένια Κουρούση

Ξεκίνησε πιάνο οκτώ ετών και στα δεκατέσσερα μπήκε σε χορωδία στη Ρόδο. Η συνέχεια γι’ αυτήν είχε μόνο μουσική. Συνεργάστηκε με το μαέστρο Αντώνη Κοντογεωργίου, ενώ παράλληλα έκανε μαθήματα φωνητικής με τη Ρόζυ Μαστροσάββα (μαέστρο στην Παιδική Χορωδία της ΕΡΤ) και σπουδές Διακόσμησης στη Σχολή ΒΑΚΑΛΟ και Κεραμική-Γλυπτική για 3 χρόνια. Η πρώτη της δουλειά στο τραγούδι ήρθε στα δεκαεννιά της, στο Cafe Chantant της Ρόδου όπου εμφανιζόταν για έξι χρόνια συνεχώς. Ακολούθησαν εμφανίσεις στην Αθήνα, στο Εναλλάξ, στο Ραβάναστρον (με τους Γιάννη Γερογιάννη και Τάκη Βούη), στο Τσάι στη Σαχάρα και το Περιβόλι τ’ Ουρανού (με τους Μπάμπη Τσέρτο, Κώστα Μάνζιο, Βάσια Ζήλου, Χρήστο Κωνσταντίνου), καθώς και συνεργασία με τη Μαριώ, στην Αθήνα (Εξέδρα) και την Θεσσαλονίκη (Αίγλη). Τραγούδησε στη Στοά Αθανάτων με τους Α. Παπαϊωάννου, Δ. Τσαουσάκη, Χαρ. Λαμπράκη, Κ. Σκορδαλάκη, στον Κάβουρα με τον Σπύρο Πάτρα και το Περιβόλι τ’ Ουρανού, με τους Μπάμπη Τσέρτο και Κώστα Μαντζόπουλο. Μετείχε σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο με τους Μπάμπη Τσέρτο, Μαριώ, Γιώργο Μαργαρίτη, Λιζέτα Καλημέρη, Δημήτρη Κοντογιάννη, Δημήτρη Τσαουσάκη, Νίκο Μαμαγκάκη και άλλους. Έχει επίσης εμφανιστεί σε χώρους όπως η Μαγιοπούλα, η Άλλη Όχθη, το Μακάρι, η Βάρδια στη Θεσσαλονίκη κ.ά. Στη δισκογραφία συνεργάστηκε με τον Νίκο Μαμαγκάκη στους κύκλους Κέντρο Διερχομένων, Ρεμπέτικο Προσκλητήριο, Χαμένες Πατρίδες και Στεναγμός Ανατολίτης μαζί με τους Ανδρέα Καρακότα, Ζαχαρία Καρούνη, Σοφία Παπάζογλου, Λιζέτα Καλημέρη, Τάσση Χριστογιαννόπουλο. Έχει επίσης συμμετάσχει σε δίσκους των Αντρέα Κουμπαρούλη, Μαριώς, Μπάμπη Τσέρτου, Γιώργου Μαργαρίτη, Μιχάλη Τερζή,Κώστα Μακεδόνα, Νάσιας Κονιτοπούλου και άλλων. Το 2011 κυκλοφόρησε ο πρώτος της προσωπικός δίσκος με τίτλο Τι παράξενη κοπέλλα (Protasis), με επανεκτελέσεις παλιών λαϊκών και ρεμπέτικων των Χιώτη, Τσιτσάνη, Μητσάκη, Παπαϊωάννου, Σταμούλη και άλλων.

Μια μελέτη της φωνητικής τεχνικής και ερμηνείας & καταγραφή της σε παρτιτούρα Η Ρόζα Εσκενάζυ ήταν μια σπουδαία ερμηνεύτρια του ρεμπέτικου τραγουδιού, με μεγάλη καριέρα και με πλούσια δισκογραφία η οποία περιείχε εκτός από ρεμπέτικα τραγούδια και έναν μεγάλο αριθμό από παραδοσιακά. Η έκδοση αυτή είναι μια κριτική μελέτη η οποία περιλαμβάνει στο σύνολο σαράντα παρτιτούρες: είκοσι παρτιτούρες από το ρεμπέτικο ρεπερτόριο της προπολεμικής περιόδου (1931-1937) και είκοσι από το παραδοσιακό ρεπερτόριο, οι οποίες διακρίνονται σε δέκα προπολεμικές (1933-1938) και δέκα μεταπολεμικές (1954-1955). Κάθε τραγούδι συνοδεύεται και με δεύτερη παρτιτούρα η οποία συμπεριλαμβάνει και τις παραλλαγές της μελωδίας, όπως αυτές έγιναν από την ερμηνεύτρια. Τα συμπεράσματα τα οποία προέκυψαν από αυτή την καταγραφή, σχετίζονται με τη φωνή, την τεχνική, την ερμηνεία και την εξέλιξη της καλλιτέχνιδος, στη διάρκεια των 25 χρόνων που εξέτασε η μελέτη. Δείτε τα περιεχόμενα και ενδεικτικό κεφάλαιο του βιβλίου:

Καρπός ενός ιδιότυπου, ταυτοτικού οδοιπορικού, το «ΞΑΝΑΝΘΙΖΟΥΝ ΤΑ ΡΟΔΑ» είναι μια αρθρωτή μαρτυρία, αποτελούμενη από 9 αντι-συνεντεύξεις για το ρεμπέτικο. 9 αφηγήσεις, γλαφυρά αποτυπωμένες από αυτήκοους μάρτυρες μιας εποχής που ανήκει στη νοσταλγία, ξεδιπλώνονται μπροστά στον αναγνώστη. Όπου βέβαια και το κύριο μέλημα: να διατηρηθεί οργανικά ζωντανός, εύληπτος κι ατόφιος ο Λόγος, δίχως ν’ αναλώνεται σε θεωρητικές αναλύσεις που αποστεώνουν την ουσία. Μάλλον π ρ ό σ κ λ η σ η σ’ ευωδιαστό ροδόκηπο θα χαρακτήριζε κανείς αυτά τα βιογραφήματα! Τα κείμενα διανθίζονται με σπάνιο, ανέκδοτο έως σήμερα υλικό (φωτογραφίες, χειρόγραφα και ιστορικά ντοκουμέντα). 82 κατατοπιστικές υποσημείωσεις, λεπτομερής βιβλιογραφία, κ’ ένα χρήσιμο ευρετήριο κυρίων ονομάτων πλαισιώνουν το πόνημα. Η έκδοση είναι στοιχειοθετημένη σε κλασσικό πολυτονικό σύστημα, καθώς και παραδοσιακά τυπογραφημένη. Τη φιλολογική επιμέλεια ανέλαβε ο συγγραφέας και ιστορικός Ήρκος Ρ. Αποστολίδης.

 Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΛΙΘΟΞΟΟΣ. Λεπτομέρειες: www.elithoxoos.wordpress.com

Τετάρτη, 02 Ιανουαρίου 2019 09:35

Σωτήρης Λέτσιος

Ο Σωτήρης Λέτσιος κατάγεται απο την Καρδίτσα από όπου ξεκινάει και τη μουσική του διαδρομή. Είναι απόφοιτος του τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου. Είναι μέλος του "Τρίο Κατάρα", μουσικό σχήμα που αποτελείται από τρεις κιθάρες και τρεις φωνές. Μαζί με τον Παναγιώτη Διαμάντη και τον Κωστή Κωστάκη αναβιώνουν τραγούδια και μουσικές της αστικής λαϊκής παράδοσης των δεκαετιών του '30, '40 και '50. Πέρα από διασκευές παλιών τραγουδιών, οι τρεις νέοι μουσικοί, συμπράττουν σε δικές τους συνθέσεις.

Τετάρτη, 02 Ιανουαρίου 2019 09:34

Χρυσούλα Κεχαγιόγλου

Η Χρυσούλα Κεχαγιόγλου έχει κάνει μαθήματα φωνητικής με το Σπύρο Σακκά και τη Μίρκα Γεμετζάκη. Είναι ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος «Chrysoula K. & Púrpura» και συμμετέχει σε διάφορα σχήματα ποικίλης μουσικής, με σημαντικότερα τους «Ιέρνις-Συγκρότημα Παραδοσιακής Κέλτικης Μουσικής», και την «Απόδημη Κομπανία-Συγκρότημα Παραδοσιακής και Ρεμπέτικης Μουσικής». Έχει συνεργαστεί δισκογραφικά και σε παραστάσεις με γνωστούς καλλιτέχνες όπως είναι ο Ν. Αντύπας, η Λ. Νικολακοπούλου, ο Μ. Μητσιάς, ο Μ. Πάππος, ο Π. Στόικος, ο Ν. Τατασόπουλος, ο Ν. Κυπουργός, ο Δημήτρης Μυστακίδης κ.ά. Τον Δεκέμβριο του 2014 κυκλοφόρησε το πρώτο της προσωπικό maxi-single με τίτλο “Σα Φυλαχτό” σε στίχους και μουσική του Λάζαρου Σαμαρά. Έχει συμμετοχές σε φεστιβάλ σε όλη την Ελλάδα, αλλά και σε διεθνείς διοργανώσεις σε όλον τον κόσμο, με πιο σημαντικές τις εμφανίσεις της στο Brunswick Festival της Μελβούρνης, στο Greek Festival of Sydney και στο Canberra National Folk Festival (2013, 2017,2018) όπου συνέπραξε επί σκηνής με μερικούς από τους σημαντικότερους Ιρλανδούς μουσικούς παραδοσιακής μουσικής, όπως ο Donal O ‘Conor, o John McSherry, o Neil Hannah και οι Donul Lunny και Andy Irvine, με το συγκρότημα των οποίων (Mozaik- Bruce Molsky, Nikola Parov, Renz Van Der Zalm) συνεργάστηκε και δισκογραφικά, στην ηχογράφηση ενός CD που θα κυκλοφορήσει μέσα στο 2019.

Τετάρτη, 02 Ιανουαρίου 2019 08:15

Παναγιώτης Διαμάντης

Ο Παναγιώτης Διαμάντης γεννήθηκε το 1989 στη Λιβαδειά Βοιωτίας, όπου και μεγάλωσε. Η πρώτη του επαφή με τη μουσική ξεκίνησε στα έξι του χρόνια, όταν άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα μπουζουκιού και αρμονίας στο Δημοτικό Ωδείο της πόλης. Στα δεκαοχτώ του χρόνια πηγαίνει στην Αθήνα για σπουδές, όπου ξεκινά να εργάζεται ως μουσικός σε διάφορους χώρους. Ο ρόλος της κιθάρας στη γραμμοφωνική λαϊκή και παραδοσιακή μουσική, ήταν το έρεισμα για την ενασχόληση του με τη λαϊκή κιθάρα και τις τεχνικές της, όργανο με το οποίο ασχολείται μέχρι σήμερα.

Σελίδα 1 από 18